ఒకప్పుడు, శాస్త్రజ్ఞులు ఒక ప్రత్యేక ప్రక్రియను ప్రారంభించారు. ముందుగా, వారు కావలసిన వేలు పరిమాణంతో ఒక వృత్తాన్ని సమానంగా గీయాలి. ఆ వృత్తంపై నలుగురు దిశల మధ్య, నీడ చివరి భాగం ఎక్కడ తాకుతుందో, అది ఉదయం మరియు మద్యాహ్న సమయంలో గుర్తించబడుతుంది. ఆ తరువాత, దక్షిణం నుండి ఉత్తరానికి మధ్యలో దారంతో ఒక రేఖను గీయాలి. దిశల మధ్యలో ఉండే ‘మత్స్యము’ ద్వారా మధ్యదిశలు, ఉపదిశలు నిర్ణయించబడతాయి. అక్కడ, ఇచ్చిన భుజదండ పరిమాణంతో కావలసిన ప్రకాశాన్ని పరిగణించాలి. ఈ విధంగా, నీడ వృత్తం మరియు సమదిన రేఖను వివరించారు. కావలసిన నీడ మరియు సమదిన మధ్య ఉన్న చివర భాగాన్ని ప్రత్యేకంగా గుర్తించారు. పదార్థాన్ని ‘శంకు’ రూపంలో నెలకొల్పినప్పుడు, నీడను వ్యతిరేకంగా కొలుస్తారు. దాని లక్షణాల ద్వారా, సరైన విధానంతో, భక్తితో, ఫలితాన్ని రోజుల సంఖ్య ప్రకారం పొందుతారు. ఆ స్పర్శ ద్వారా, ప్రకాశం, నీడ, పుష్పదళాల వికాసం మొదలైనవి కలుగుతాయి. వాటి నీడల యొక్క నిలువు మరియు అడ్డ దండలు ఎప్పుడూ దక్షిణదిక్కు సంబంధించినవే. సూర్యుని మిగిలిన భాగాలు అతని కిరణాల దండలు లేదా చివర భాగాలుగా పరిగణించబడతాయి. చివరి దండతో విభజించడం ద్వారా, నీడ లెక్కింపు బయటి భాగంలో జరుగుతుంది. మిగిలిన భాగం ద్వారా దిశల విభజన ప్రారంభమవుతుంది; దాని దండను మూడింతల దండతో గుణించాలి. కర్కాటక ప్రారంభంలో అర్ధ వృత్తం నుండి తీసివేయాలి; తులా ప్రారంభంలో అర్ధ వృత్తానికి కలపాలి. సూర్యుని సగటు స్థితి ఫలితాన్ని మెల్లగా, వేగంగా కదలికలను పునఃపునః వర్తింపజేస్తూ తెలుసుకోవాలి. వృత్త కదలిక మరియు లభ్యమైన విలువల మొత్తం దిన రాత్రి కదలికగా పిలవబడుతుంది. క్రమంగా, దండలను ఒక్కటి, రెండు, మూడు భాగాలుగా విభజిస్తారు; అవే వేర్వేరు విల్లు లాగా ఉంటాయి. తమ తమ ఎనిమిది విభాగాలకు, సూర్యుడు, చంద్రుడు మొదలైనవారు, శరదృతువుకు ఒకటి, శీతాకాలానికి మూడు భాగాలు కలిగి ఉంటారు. అవి కలిపి, వేర్వేరుగా మరియు కలిపి, కర్కాటకాది రాశులతో అనుసంధానించబడతాయి. అనుభవించవలసిన భాగాలను లెక్కించాలి; సాయంత్రం వాటిని సూర్యుని స్థానాన్ని బట్టి నిర్ణయించాలి. కావలసిన దండికా, సుభా నుండి అనుభవించిన భాగాన్ని తీసివేయాలి. మిగిలిన భాగాన్ని ముప్పైతో పెంచి, తప్పు విలువతో విభజించాలి. తూర్పు, పడమట నాడీల నుండి కూడా, ఉదయ, అస్తమయ భాగాలతో అలాగే చేయాలి. అనుభవించవలసిన భాగం తక్కువైతే, లేదా అనుభవించిన భాగం ఎక్కువైతే, సూర్య కిరణాల భాగం ఇంద్రుని కంటే తక్కువైతే, చంద్రగ్రహణమే జరుగుతుంది. ఎలాగైతే ఒక ఆవరణం సూర్యుడు, చంద్రుడు, భూమిని కప్పిపెడుతుందో, అలాగే గ్రహణం వాటిని దాచిపెడుతుంది. కప్పబడినది మరియు దాని ఆవరణం అర్ధం, ఆరో భాగం, పదింతల భాగంతో కొలవబడతాయి. స్థిరత వ్యవధి అర్ధాన్ని, అవయవాల భాగంతో నిర్ణయించాలి. ఇంకా, దాంట్లో అధిక భాగముంటే, స్పష్టమైన, మధురమైన ముగింపులో— ఇక్కడ సంపూర్ణ ముగింపు మధ్యంగా పరిగణించబడుతుంది; అమావాస్య ముగింపులో అది మూడింతల భాగంగా ఉంటుంది. ఆ భాగాన్ని దిశతో గుణించి, రెండు తీసివేసి, సూర్యుని అర్ధాన్ని కలిపితే, హరి ఫలితంగా వస్తాడు. హరి ఆధారం బంగారం; మూడింతల భాగంతో, కొలతకు ఒకటి జతచేయాలి. విల్లు ఆధారం ఆరు భాగాల తక్కువ; కొలతకు ఒకటి జతచేసి, మూడింతల భాగాన్ని కలపాలి. ఆరు భాగాలను శబ్దం, చంద్రునితో గుర్తించి, భక్తితో నమస్కారం, నమస్కార రహిత భాగాన్ని, దిశ భాగాన్ని కొలవాలి. ఆ తరువాత, కప్పబడిన స్థితిలో, ఆకు అర్ధ వ్యవధి, మూడింతల భాగంతో స్థాపించబడుతుంది. ఆ రెండు లెక్కింపు ద్వారా, అర్ధ వ్యవధి స్పష్టంగా అవుతుంది. లోకం మరియు అధిపతి సూర్యునికంటే తక్కువ, తొమ్మిది, పదిహేను భాగాలుగా ఉంటారు. ముందుగా గ్రహచక్రాన్ని చూసి, దాని ఆధారాన్ని కళ్ళతో పరిశీలిస్తారు. అది అస్తమించే సమయంలో, అది సమ్మిళితంగా ఉన్నదిగా తెలుసుకుంటారు; జ్ఞానులు వచ్చిన, వెళ్లిన సమయాలను ఖచ్చితంగా నిర్ధారిస్తారు.