ఒకసారి నారద మహర్షికి, పరమ పండితుడు, సంఖ్యల గురించి వివిధ రూపాలు వివరించబడ్డాయి. ‘‘ఎన్ని?’’ ‘‘కొన్ని?’’ ‘‘ఎన్ని సార్లు?’’ ‘‘ఎన్ని?’’ అని నీవు అడిగినప్పుడు, నారదా, వీటన్నిటికీ భిన్నమైన సమాధానాలు ఉంటాయని చెప్పారు. ‘‘రెండు విధాలుగా,’’ ‘‘ద్వంద్వంగా,’’ ‘‘రెండు భాగాలుగా’’ అనే విధానాలు కూడా సంఖ్యల ప్రయోగంలో ఉంటాయని, మునిశ్రేష్ఠుడా, వివరించబడింది. ‘‘జోడీ,’’ ‘‘త్రయం,’’ అలాగే ‘‘రెండు,’’ ‘‘మూడు’’ వంటి పదాలు కూడా సంఖ్యను సూచిస్తాయి. తరువాత, త్రైన, పౌష్ణ, తుండిభ, వృందారక, కృషీవల అనే పదాలు చెప్పబడ్డాయి. అలాగే, అవటీట, వనాట, నిబిడ, చేక్షుషాకిన్ అనే పేర్లు కూడా చెప్పబడ్డాయి. విద్యాతుఞ్చు, బహుతిథ, పర్వత, శృంగిణి కూడా వివరణలో ఉన్నాయి. చిల్ల, చిపిట, చిక్వ, వాతూల, కుతప అనే పదాలు కూడా వివరించబడ్డాయి. ఊర్నాయు, మరూత, ఏకాకీ, చర్మణ్వతి వంటి పదాలు కూడా ఉన్నాయి. ఆసంది, వంచ, చక్రీవత, తూష్ణీక, జల్పతకి వంటి పదాలు అనంతరం వచ్చాయి. శాంత, శాంతి, శంయశాంత, శంయోహంయు, శుభంయు అనే పదాలు కూడా పేర్కొనబడ్డాయి. భవతి, బగభూవ, భవిత, భవిష్యతి, భవత్, అభవత్, భగవత్, భవేచ్చ వంటి క్రియారూపాలు వివరించబడ్డాయి. అట్టి, జఘాస, అట్టాత్, స్యతి, అట్ట్వా, దదత్, ద్విరఘస, దాత్స్యత్ వంటి క్రియలు కూడా చెప్పబడ్డాయి. దిదేవ, దేవితా, దేవిష్యతి, అదీవ్యత్, దీవ్యత్, దీవ్యాత్ వంటి రూపాలు ఉన్నాయి. సునోత్, అసునోత్, సునుయాత్, సూయాత్, అశావిత్, అసోష్యత్, ఉతుదతి వంటి పదాలు కూడా వివరించబడ్డాయి. అటౌత్, సీదత్, ఓత్స్యత్, ఇతి, రుణద్ధి, రూరోధ,roddhā, రోత్స్యతి వంటి పదాలు కూడా ఉన్నాయి. తనోతి, తతాన, తనితా, తనిష్యతి, తనోత్, అతనోత్, తనుయాత్ వంటి పదాలు చెప్పబడ్డాయి. అکریణాత్, క్రీణాత్, క్రీణీయాత్, క్రీయాత్, అక్రైషీత్, అక్రేష్యత్, చోరయతి, చోరయామాస, చోరయితా, చోరయిష్యతి, చోరయతు వంటి పదాలు కూడా వివరించబడ్డాయి. ఇలా వివిధ క్రియారూపాల సమాహారాన్ని పండితులు ‘‘బోభూయతే’’ అని పిలుస్తారని చెప్పారు. మూలధాతువుకు అనుదాత్త స్వరం ఉన్నప్పుడు, క్రియల మార్పిడి సందర్భంలో కూడా అదే వర్తిస్తుంది. పరస్మైపద రూపం, వ్యాకరణ శాస్త్రజ్ఞుల ప్రకారం, కర్తకు వర్తిస్తుంది; మిగిలిన వాటికి కాదు. మునిశ్రేష్ఠుడా, ఎక్కడైనా విశేషమైన సౌలభ్యం లేదా విశిష్టతను సూచించాలంటే, కర్తార్థంలో వాటిని పొందుతారు; ఉదాహరణకు, అన్నం తానుగా వండబడుతుంది. కర్మధాతువుకు, స్థితి లేదా కర్మణి అర్థంలో ‘‘ల’’ ప్రత్యయం కూడా ఉపయోగిస్తారు. ఫలితమూ, కర్మమూ ఒకటిగా ఉన్నప్పుడు, దాన్ని ‘‘ప్రత్యేక ఫలితంలేని కర్మ’’ అంటారు. ఉపకర్మలో, ప్రధాన కర్మ ప్రాధాన్యంగా భావించబడుతుంది; ద్రోహం వంటి ఉపకర్మలు అనుబంధంగా ఉంటాయి. ఇతరులు చేసిన, కానీ అధీనంగా ఉన్నవారి చేత జరిగిన కర్మల ఫలితాలు ప్రధానునికే చెందుతాయి. ఫలితంలో, ప్రధాన కార్యమే ముఖ్యమవుతుంది; దాని దాటి పోవడం ఒక లక్షణంగా భావించబడుతుంది. కర్మ ‘‘భవితవ్య’’ స్థితిలో ఉంటే, దాన్ని ‘‘కృత్యా’’ అంటారు; పూర్తయితే, అది కర్తకు సంబంధించినదిగా చెప్పబడుతుంది. ‘‘వెళ్ళవలసినది’’ వంటి విషయాలలో, ఆధునిక దృష్టిలో మిగిలినది కూడా నిర్దిష్టంగా చెప్పబడుతుంది. తత్పురుష సమాసంలో ‘‘రామాధీనుడు’’ (రామునిపై ఆధారపడినవాడు), ‘‘ధాన్యార్థం’’ (ధాన్యంకోసం), ‘‘యూపదారువు’’ (యూపానికి ఉపయోగించే దారం) వంటి ఉదాహరణలు ఉన్నాయి. ‘‘పంచగవ,’’ ‘‘దశగ్రామీ,’’ ‘‘త్రిఫలా’’ వంటి పదాలు కూడా వాడుక ద్వారా స్థిరీకరించబడ్డాయి. బ్రాహ్మణేతరుని ‘‘ఞి’’ ప్రత్యయంతో సూచించరు; ‘‘కుమ్మరి’’ వంటి పదాలు ‘‘కృత’’ ప్రాయోగికంగా వస్తాయి. ‘‘పంచగూ,’’ ‘‘సుందరీ భార్య కలవాడు,’’ ‘‘మధ్యాహ్నం,’’ ‘‘పుత్రవంతుడు’’ వంటి పదాలు కూడా ఇలానే రూపొందించబడ్డాయి. ‘‘భిక్ష తీసుకురా,’’ ‘‘ఆవును తీసుకురా’’ అనే రెండు వాక్యాలు వాక్యాలుగానే పరిగణించబడతాయి. ‘‘రామకృష్ణ,’’ ‘‘ద్విజుడు,’’ ‘‘జంటగా,’’ ‘‘బ్రహ్మ ఏకంగా’’ అనే పదబంధాలు కూడా అర్థం చేసుకోవాలి. ఇలా, ఐదు విధాల వేదక్రియారూపాలు వివరించబడ్డాయి. కొన్ని సందర్భాల్లో ధ్వనులలో మార్పు జరుగుతుంది; మరికొన్ని సందర్భాల్లో, ధ్వని నష్టమైనదిగా పరిగణిస్తారు. మూలధాతువును మించి కలయిక జరిగినప్పుడు, దాన్ని ‘‘విశిష్ట సంధి’’ అంటారు. దాగి ఉన్న సారం, ధ్వని మార్పు, లేదా ధ్వని的一భాగం ‘‘పృషోదర’’ అని అంటారు. ఇలాంటి రూపాలు వేదఛందస్సుల్లో తరచూ కనిపిస్తాయని, ఇక్కడ వాటి వివరణను పునః చెప్పినట్లు వివరించబడింది.