ఒకసారి నారద మహర్షి సమక్షంలో, కార్యాలలో భాగస్వాములైన ఇద్దరిలో, ఎవరు ఆ కార్యానికి కర్తో, ఎవరు ధృఢత కలిగినవారో, అలాగే కుంకుమ వర్ణానికి సంబంధించిన విశేషతలు వివరించబడినవి. ఎవరు తమ స్వప్రయోజనార్థం దొంగతనానికి పాల్పడతారో, సమాన ప్రయోజనంలో ఉన్నవాడు చంద్రబింబంలా ముఖాన్ని పరిశీలిస్తాడు. ఆవు ధనం, ధనవంతుడు—కష్టసమయంలో ఎంత మేరకు అతని సంపద ఉపయోగపడుతుందో అర్థం చేసుకోవాలి. హారముతో అలంకరించబడినవాడు, వ్రతధారి, బుద్ధిమంతుడు, మోసగాడు—ఇవన్నీ కూడా సందర్భాన్ని బట్టి మాత్రమే గుర్తించబడతారు. ఏదైనా స్వల్పంగా అసంపూర్ణంగా ఉన్నపుడు దాన్ని ‘సమీపమైనది’ లేదా ‘దగ్గరగా ఉన్నది’ అని పిలుస్తారు. పటు కులానికి అపకీర్తి, వైద్యుని ఉచ్చు ప్రశంసకు వస్తాయి. వివిధ వస్తువులు—అన్నం, మట్టి, బంగారం—వీటితో తయారైన వస్తువుల ప్రాచుర్యం, వాటి విశేషతలు వివరించబడతాయి. ఏది మరింత నల్లగా, ఏది అత్యంత తెలుపుగా ఉందో, అవి నశించని స్వరూపాలుగా పిలవబడతాయి. కొలతల విషయానికి వస్తే, మోకాళ్ల లోతు, రెండు మోకాళ్ల సమానం వంటి పదాలు వాడతారు. ఏది, రెండు వాటిలో ఏది—అని సంఖ్యను నిర్దేశించడానికి ఈ పదాలు ఉపయోగిస్తారు. ఎంతమంది, కొంతమంది, ఎన్ని సార్లు, ఎన్ని—ఈ ప్రశ్నలు నారద మునికి వివరించబడ్డాయి. రెండు విధాలుగా, ద్వంద్వంగా, రెండు భాగాలుగా—ఇవి సంఖ్యను సూచించే విధానాలు. జంట, త్రయం, రెండు, మూడు—ఇవి సంఖ్యలు. త్రైణ, పోష్ణ, తుండిభ, వృందారక, కృషీవల; అవటీట, వనాట, నిబిడ, చేక్షుశాకిన; విద్యాతుంచు, బహుతిథ, పర్వత, శృంగిణ; చిల్ల, చిపిట, చిక్వ, వాతూల, కుతప; ఊర్ణాయు, మరూత, ఏకాకీ, చర్మణ్వతి; ఆసందీ, వంచ, చక్రీవత్, తూష్ణీక, జల్పతకీ; శాంత, శాంతి, శంయశాంత, శంయోహంయు, శుభంయు—ఇవి అన్నీ వివిధ నామాలు. భవతి, బగభూవ, భవిత, భవిష్యతి, భవత్, అభవత్, భగవత్, భవేచ్చ; అత్తి, జగ్ఘాస, అత్తాత్, స్యతి, అత్త్వా, దదత్, ద్విరఘాస, దాత్స్యత్; దిదేవ, దేవితా, దేవిష్యతి, అదీవ్యత్, దీవ్యేత్, దీవ్యాత్; సునోత్, అసునోత్, సునుయాత్, సూయాత్, అశావిత్, అసోష్యత్, ఉతుదతి; అతౌత్, సీదత్, ఓత్స్యత్, ఇతి, రుణద్ధి, రూపోధ,roddhā, రోత్స్యతి; తనోతి, తతాన, తనితా, తనిష్యతి, తనోత్, అతనోత్, తనుయాత్; అక్రీణాత్, క్రీణాత్, క్రీణీయాత్, క్రీయాత్, అక్రైషీత్, అక్రేష్యత్, చోరయతి, చోరయామాస, చోరయితా, చోరయిష్యతి, చోరయతు—ఇవి అన్ని క్రియాపద రూపాలు. కార్యాల సమాహారంలో, ఓ మునివరా, పండితుడు ‘బోభూయతే’ అని పిలవబడతాడు. మూలధాతువు అనుదాత్త స్వరంతో ఉంటే, అలాగే క్రియల మార్పిడిలో కూడా అదే వర్తిస్తుంది. పరస్మైపద క్రియాపదాన్ని కర్తకు ఉపయోగిస్తారు, వ్యాకరణ శాస్త్రజ్ఞుల ప్రకారం, మిగతా సందర్భాలు తప్ప. ఒక ప్రత్యేకతను, సౌలభ్యాన్ని లేదా ఉత్తమతను సూచించాలంటే, కర్తవాచ్యంగా అవి సాధించబడతాయి. ఉదాహరణకు, అన్నం తానేచ వండబడుతుంది. కర్మణి ధాతువు నుంచి, స్థితి లేదా కర్మణి అర్థంలో, ‘ల’ ప్రత్యయాన్ని కూడా ఉపయోగిస్తారు. ఫలితము మరియు కార్యము ఒకటిగా ఉండే సందర్భంలో, దానిని ఫలాంతరరహిత కర్మ అంటారు. ఉపకర్మలో, ప్రధాన కార్యమే ప్రాముఖ్యమైనది, ద్రోహం వంటి ఉపకార్యాలు ద్వితీయ స్థానంలో ఉంటాయి. ఇతరులచే చేసిన కార్యాల ద్వారా కలిగే లాభాలు ప్రధానునికే చెందుతాయి. ఫలితంలో, ప్రధాన కార్యమే ప్రధానమైనది, దాటి పోవడం లాంటి చర్య లక్షణంగా భావించబడుతుంది. కార్యం జరుగుతున్న స్థితిలో ఉన్నప్పుడు దాన్ని ‘కృత్యా’ అంటారు; పూర్తయినప్పుడు, అది కర్తకు సంబంధించినదిగా చెప్పబడుతుంది. ‘వెళ్ళవలసినది’ వంటి విషయాలలో, మిగిలినది ఆధునిక దృష్టికోణంలో నిర్ణయించబడుతుంది. తత్పురుష సమాసాలలో ‘రామాధీన’, ‘ధాన్యార్థం’, ‘యూపదారు’ వంటి ఉదాహరణలు ఇవ్వబడ్డాయి. ఈ విధంగా నారద మహర్షికి, కార్య, కర్త, క్రియ, ఫలిత, సమాస, సంఖ్య, ధాతు, మరియు పదరూపాల విశేషాలు శాస్త్రబద్ధంగా వివరించబడ్డాయి.