ఒకదాని తరువాత మరొకదానిగా, స్వరిత స్వరం ఎక్కడ ఉన్నా, అది ఓపెన్గా ఉన్నా లేదా ఏదైనా అనుస్వరణలో ఉన్నా, ఆ స్వరం స్వభావపరంగా గానం ప్రారంభంలో ప్రాముఖ్యమైన స్వరంగా పరిగణించబడుతుంది; దాన్ని త్వరగా ఉచ్చరించాలి. కొన్ని సందర్భాల్లో, ధ్వని మాయమై పోయినప్పుడు, అక్కడ ఒక రహిత విరామం ఏర్పడుతుంది; అలాగే, రెండు స్వరాల కలయికను హీగోవర్ణం అంటారు. ఒకే అక్షరాన్ని ఎత్తుగా ఉచ్చరిస్తే, దాని ముందు ఇంకో అక్షరం ఉంటే, నాలుగు రకాల ప్రారంభ స్వరాలు ఉంటాయని శాస్త్రంలో చెప్పబడింది—అవి కంష, పుంభ, స్ఫుటి మొదలైనవి. ఒక పదం 'ఇ'తో ముగిసి, తరువాత పదం 'ఉ'తో ప్రారంభమైతే, లేదా 'ఇ'తో ముగిసిన పదం తరువాత పదంలో రెండు 'ఉ'లు ఉంటే, మూడు దీర్ఘ స్వరాలను గుర్తించాలి; అలాగే అక్షర సంయోగాల్లో ఏర్పడే దీర్ఘ స్వరాలు కూడా. ఎత్తుగా ఉన్న అనేక అక్షరాల మధ్యలో, ఒక తక్కువ అక్షరం వస్తే, లేదా రెండు లేదా అంతకన్నా ఎక్కువ ఎత్తు అక్షరాలు కలిగిన చోట, 'ర' లేదా 'హ' అక్షరాల విషయంలో ఎప్పుడూ ద్విగుణీకరణ ఉండదు. మూడవది నాల్గవదితో, రెండవది మొదటిదితో కలిసిపోతుంది. మునుపటి పదం అంతం లేకుండా కొనసాగాలి, తదుపరి పదం చివరలో ఉంటే. అక్షర సమూహాల చివరి అక్షరాలు, 'శ', 'ష', 'స'తో కలిసినవి లేదా వాటితో సంయుక్తమైనవి, మూడవది, నాల్గవది, అలాగే నాల్గవదాని తరువాత వచ్చే పదం—ఇవి అన్నీ సరైన క్రమంలో ఉచ్చరించాలి. అనుస్వార, ఉపధ్మానీయ, మూద్ధన్య అక్షరాలు కొన్ని సందర్భాల్లో, క్రమంగా, ఈ పదాల తరువాత వస్తాయి. ఎక్కడైనా సంయోగం కనిపించినా, పదం చివర అక్షరం ఉన్నా, అక్కడ ఎత్తు స్వరం పెరిగి, అదే విధంగా దీర్ఘంగా ఉచ్చరించాలి. సంయోగం ఉన్న చోట, తరువాతి పదం కూడా సంయోగానికి లోబడి ఉంటుందని గుర్తించాలి. పదాంత్య అనుస్వారము, లేదా దాని స్వీయ ప్రత్యయంలో ఏర్పడే అనుస్వారము, పాద ప్రారంభంలో, లేదా మరొక పాదం తరువాత ప్రారంభంలో, సంయుక్తాల్లో, అవగ్రహంలో కూడా వస్తుంది. పాద ప్రారంభంలో, వేరుగా కాకుండా, సంయుక్తం చివరలో కూడా అదే విధంగా ఉంచాలి. మిగతా తక్కువ స్వరం, 'హృ' అక్షరం, లేదా స్పష్టంగా లేని జంట అక్షరాలు ప్రారంభంలో ఉంటే, అవి తక్కువగా ఉంచాలి; అలాగే సమూహంలో ఉన్నవి కూడా తక్కువ స్వరంలో ఉంచాలి. 'ప్రియ', 'దూత', 'ఘృత', 'చిత్త', 'అతి' అనే పదాలను తక్కువ స్వరంలో ఉచ్చరించాలి. వందల్లోనూ, శుద్ధమైన పదాల్లోనూ, పఠనం తక్కువ స్వరం నుండి ఎత్తు స్వరం వరకు పెరుగుతుంది. 'విశ్వానర' అక్షరం, 'ఓ' అక్షరం స్వరిత స్వరంతో ఉచ్చరించాలి; మిగతా పదాలను కూడా అదే విధంగా ఉచ్చరించాలి. రెండు స్వరాలు కలిసిన చోట చిన్న స్వరాన్ని దీర్ఘంగా ఉచ్చరించాలి. పొడవైన ఒక కన్నెత్తు సమయం 'మాత్ర'గా పరిగణించబడుతుంది; మరికొందరు అది మెరుపు పడి పోయేంత సమయం అంటారు. ఋక్ స్వరాలు లేదా సమాన సంయోగాలున్నవాటిలో స్వరాల వ్యవస్థను కొందరు ఇలా వివరిస్తారు. స్వరం పదం ప్రారంభ అక్షరం నుండి చివరి అక్షరం వరకు వర్తించబడుతుందని వారు అంటారు. నాలుగు రకాల ప్రారంభాలు ఉంటాయని చెప్పబడింది. చిన్న స్వరం తరువాత, ప్రారంభంలో, తరువాత వచ్చే ధ్వని ముందున ఉంటుంది. ఈ నాలుగు ప్రారంభాల్లో, విరామాన్ని ఒక మాత్రతో కొలవాలి. మిగతా వాటికి అర మాత్ర, ఇంకొన్ని సందర్భాల్లో అణుమాత్ర ఉంటుంది. 'ప' అక్షరానికి తరువాత వచ్చే అక్షరం అదే వర్గానికి చెందాలి; స్టాప్స్కి పరమేశ్వరుడు వర్తించాలి. 'అ' అక్షరాన్ని ఎరుపు రంగు అని, 'త'తో కలిసినప్పుడు అది రంగు మారుతుందని అంటారు. ముందు అక్షరానికి అరమాత్ర పొడవు ఉంటే, దానికి మరో చిన్న భాగం కలుపుతారు. 'రేఫ', 'రంగ', లోపం, కొన్ని సందర్భాల్లో నాసిక్య ధ్వని కూడా ఏర్పడవచ్చు. ఇది మృదువుగా, రెండు మాత్రల పొడవుతో ఉంటుంది; 'దధన్వా' అనే పదం దీనికి ఉదాహరణగా చెప్పబడింది. ఇలా, ప్రతి స్వరం, సంయోగం, ఉచ్చారణ, స్వరాంతరాల విశేషాలను శాస్త్రపరంగా వివరించి, పాఠకులకు గంభీరంగా, ఆచరణలో పాటించవలసిన విధానాన్ని వివరించారు.