సమస్త జీవుల శ్రేయస్సు కోసం ఎల్లప్పుడూ కృషి చేసే వాడు దేవతల పూజకు అర్హుడిగా గుర్తించబడతాడు. ఇష్ట, అసూయ రహితుడు, పవిత్రుడు, నైపుణ్యంతో నడిచేవాడు కూడా దేవతాధిపతులచే పూజించబడతాడు. వేదాలకు నిత్యమైన భక్తితో తపనపడే వాడు పతితులను పవిత్రతకు దారితీసే వాడిగా తెలుసుకోవాలి. సమస్తాన్ని బ్రహ్మంగా దర్శించే వాడి గురించి మరొకటి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు—అతడు మేము, ఇతరులు అన్న తేడా లేకుండా అన్నింటినీ ఒకటిగా చూస్తాడు. సంపదల నుండి విముక్తుడైన వాడు దేవతలచే గౌరవించబడతాడు, నారదా. ఇతరుల శ్రేయస్సు కోసం తపనపడే వాడు దేవతలు, రాక్షసులు ఇద్దరిచే పూజించబడతాడు. సద్గుణుల సాంగత్యం పొందినవాడు కూడా ఉత్తమ దేవతలచే గౌరవించబడతాడు. భారతదేశంలో మాతో సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకున్నవాడు—అతడే పాపాత్ముడు, మాయలో మునిగిపోయినవాడు; అతని కన్నా మరొక senseless వ్యక్తి లేదు. అమృతపాత్రను వదిలి విషపాత్రను ఆశ్రయించేవాడు, తనను తానే నాశనం చేసుకునే పాపులలో ప్రథముడు, ఓ మునీశ్వరా. వేదజ్ఞులు అతడిని అందరిలో తక్కువవాడిగా ప్రకటిస్తారు. కామధేనువును విడిచి గాడిద పాలను కోరుకునే వాడు, బ్రహ్మ మొదలుకుని ఇతర దేవతలు కూడా తమ అనుభవాలను కోల్పోతామని భయపడతారు, ఓ ఉత్తమ బ్రాహ్మణా. దేవతలకు కూడా దుర్లభమైన, అన్ని కర్మల ఫలాలను ప్రసాదించే దానిని వదిలి, అతడు భిన్నంగా ఉండే మరొకటి కోరుకుంటాడు; మూడు లోకాల్లో అతనితో సమానమైనవాడు లేరు. ఆ హరి మానవ రూపంలో గుప్తంగా ఉన్నాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. హరిని భక్తితో అర్పించినదానికి శాశ్వతమైన ఫలమే గుర్తించబడుతుంది. 'హరి నా మీద సంతోషించాలి' అని సత్కర్మలను అర్పించాలి. కర్మఫలాలపై లోభం లేని వాడు పరమపదాన్ని పొందుతాడు. వానప్రస్థ, సన్యాసాదిగా యోగ్యంగా త్యాగాన్ని కోరితే, నశించని స్థితిని పొందుతాడు. తన జీవితాశ్రమంలో నడవడంలో లోపం ఉన్నవాడు, జ్ఞానులు అతన్ని పతితుడిగా పిలుస్తారు. devotionతో కూడిన వ్యక్తికి, నారదా, విష్ణువు సంతోషిస్తాడు. కానీ, అజ్ఞానంతో, పతితుడైన వాడు భయంకరమైన నరకంలో చంద్ర, నక్షత్రాలు అంతమయ్యే వరకు శిక్షను అనుభవిస్తాడు. వాసుదేవుడు ఆధారంగా ఉన్న జ్ఞానం, వాసుదేవుడే కేంద్రంగా ఉన్న మార్గం—బ్రహ్మ నుండి గడ్డి వరకు, ఆ దైవాన్ని తప్ప మరొకటి ఉంది. అతడే ఈ విశ్వం; అతడిని మినహాయించి వేరుగా ఉన్నదేమీ లేదు. అతడు ఈ అద్భుత ప్రపంచాన్ని వ్యాపించి ఉన్నాడు; ఆ దేవాదిదేవునికి వినయంతో నమస్కరించాలి. విశ్వాసంతో అన్నీ సాధించబడతాయి; హరి విశ్వాసంతో సంతోషిస్తాడు. విశ్వాసం లేని కర్మలు, ఓ ద్విజా, ఫలించవు; అవి అంధకారం. devotion కూడా సమస్త సిద్ధుల మూల కారణం. devotionను సమస్త సిద్ధుల జీవనంగా భావించాలి. అందుకే, devotion ఆధారంగా అన్ని పనులు చేయాలి. విశ్వాసంతో కోరికలు నెరవేరతాయి; విశ్వాసం ఉన్నవాడు మోక్షాన్ని పొందుతాడు. ఓ ఉత్తమ మునీశ్వరా, భగవంతుడు devotion లేని వాడిపై సంతోషించడు. ఏమి ఇచ్చినా, devotion లేకుండా, ధనాన్ని నాశనం చేయాలనే ఉద్దేశంతో ఇచ్చినా, అది ఫలితం ఇవ్వదు. devotion లేకుండా హరికి హోమం చేసినదానిని బూడిదపై వేసిన నైవేద్యంలా భావించాలి. ఇలాంటి పనులు జనులకు శాశ్వత ఫలాన్ని ఇవ్వవు; ఇవన్నీ devotion లేకుంటే ఫలించవు, ఓ బ్రాహ్మణా. అజ్ఞాని, అటువంటి పరిస్థితిలో, సంసారవిషాన్ని తాగుతున్నట్టే.