ஶிரஃ கமண்டலுகதம் நிதாயாக்நிநிமந்த்ரிதம்
தன் தலையில், அக்னிக்கு மந்திரம் கூறி தூய்மையாக்கிய கமண்டலுவில் உள்ள நீரை வைத்தான்.
அத ஸ்நாபயிதும் தேவமாதாய கரஸம்புடே
பின்னர், தேவனை அபிஷேகம் செய்ய, தன் கைகளில் நீரை எடுத்தான்.
லிங்கமாத்ரம் கரகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா பீதிஸமந்விதஃ
தன் கையில் சின்னம் மட்டுமே இருப்பதைப் பார்த்து, அவன் பயத்தில் ஆழ்ந்தான்.
யதேதத்பீடரஹிதம் ஶிவலிங்கம் கரஸ்திதம்
அந்த சிவலிங்கம், பீடம் இல்லாமல் அவன் கையில் இருந்தது.
அத ருத்ரம் ஜபிஷ்யாமி ததாயதி மஹேஶ்வரஃ
பின்னர், 'நான் ருத்ரம் ஜபிக்க வேண்டும்' என்று தீர்மானித்து மகேசுவரனை அழைத்தான்.
யதா து ந ஸமாயாதோ மஹேஶோ ऽத கபீஶ்வரஃ
ஆனால் மகேசுவரன் வரவில்லை; அப்போது வானரர்களின் தலைவன்—
கிமர்தம் ருத்யதே பத்ர ருதிதே காரணம் வத
ஓ பாக்கியவானே, நீ ஏன் அழுகிறாய்? உன் கண்ணீருக்குக் காரணம் என்ன என்பதை எனக்குச் சொல்.
பீடஹீநமிதம் லிங்கம் பஶ்ய மே பாபஸம்சயம்
இங்கே இந்த லிங்கத்திற்கு பீடம் இல்லை; என் பாவச் சுமையைப் பார்.
யதி நாயாதி பீடம் தே லிங்கே மா ஸாஹஸம் குரு
உன் லிங்கத்திற்கு பீடம் வரவில்லை என்றால், அவசரமாக எதுவும் செய்யாதே.
பஶ்ய தர்ஶய மே லிங்கம் பீடம் சாத்ராகதம் ந வா
இந்த லிங்கத்தையும், பீடம் வந்துள்ளதா இல்லையா என்பதையும் எனக்குக் காண்பி.
தக்துகாமோ ऽகிலாம்ல்லோகாந்வீரபத்ரஃ ப்ராதாபவாந்
வீரபத்திரன், மிகுந்த வலிமையுடன், எல்லா உலகங்களையும் எரிக்க விரும்பினான்.
அத ஸப்ததலாந்தக்த்வா புநரூர்த்த்வமவர்தத
பின்னர், ஏழு அடுக்குகளை எரித்துவிட்டு, மீண்டும் மேலே திரும்பினான்.
லலாடநேத்ரஸம்பூதம் நகேநாதாய சாநலம்
அவன் தன் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து எழுந்த தீயை, நகத்தால் எடுத்தான்.
தபஃ ஸத்யம் ச ஸம்தக்துமுத்யதோ ऽபூந்முநீஶ்வரஃ
முனிவர்களின் தலைவன், தவமும் உண்மையும் எரிக்கத் தயாரானான்.
தக்துகாமம் வீரபத்ரம் கௌதமாஶ்ரமமாகதாஃ
வீரபத்திரன் எரிக்க விரும்புவதைத் தடுக்க, சிலர் கவுதம முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்கள்.
அஸ்துவந்பக்திஸம்யுக்தாஃ ஸ்தோத்ரைர்வேதஸமுத்பவைஃ
அவர்கள் பக்தியுடன், வேதங்களில் பிறந்த ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைப் போற்றி பாடினார்கள்.
ப்ரஹ்மாத்யதீஶாய ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிகர்த்ரே,விஷ்ணுப்ரியாயார்திஹ்ரூ'ந்த்ரேம்ऽதகர்த்ரே
பிரம்மாதி தேவர்களின் தலைவனும், படைப்பின் முதன்மை காரணனும், விஷ்ணுவின் பிரியனும், துயரங்களை நீக்குவோனும், மரணத்தை அழிப்போனும் ஆகிய உமக்கு—
நமோ வேதகுஹ்யாய பக்தப்ரியாய நமஃ பாகபோக்த்ரே மகேஶாய துப்யம்
வேத ரகசியங்களை அறிந்தவரே, பக்தர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தவரே, யாகங்களில் அர்ச்சனை பெற்றவரே, யாகங்களின் தலைவரே, உமக்கு வணக்கம்.
நமஸ்தே ஸுராபிந்துவர்ஷாபநாய த்ரயீமூர்தயே காலகாலாய நாத
தேவர்களுக்கு அமுதமழை பொழிவோனே, மூன்று வேதங்களின் உருவாகியவரே, காலத்திற்கும் மரணத்திற்கும் இறைவனே, உமக்கு வணக்கம்.
ஶிவாயாஶிவக்நாய வீராய பூயாத்ஸதா நஃ ப்ரஸந்நோ ஜகந்நாதகேஜ்யஃ
அசுபத்தை அழிப்பவரும், வீரனும், உலகத்துக்குத் தலைவனும், எப்போதும் எங்களுக்குப் பிரசன்னராக இருப்பீராக.
ஜகஜ்ஜாட்யவித்வம்ஸநோபுக்திமுக்திப்ரதஃ ஸ்தாத்ப்ரஸந்நஃ ஸதா ஶுத்த கீர்திஃ
உலகத்தின் அறியாமையை அழிப்பவரும், போக்கும் மோக்ஷத்தையும் அளிப்பவரும், எப்போதும் எங்களைப் பார்த்து மகிழ்வோராக; அவருடைய தூய புகழ் நிலைத்திருக்கட்டும்.
லயம் யாஸ்யதே யத்ர வாசாம் விதூரே ஸ வை நஃ ப்ரஸந்நோ ऽஸ்து காலத்ரயாத்மா
எல்லாம் ஒடுங்கும் இடத்தில், வார்த்தைகள் அடங்கும் இடத்தில், மூன்று காலங்களின் ஆதியாகிய அவர் எங்களுக்குப் பிரசன்னராக இருப்பாராக.
ஸ வை ஸர்வமூர்திஃ ஸதா நோ விபூத்யேப்ரஸந்நோ ऽஸ்து கிம் ஜ்ஞாபயாமோ ऽத்ர க்ரு'த்யம்
அனைத்து ரூபங்களும் கொண்ட அவர் எப்போதும் எங்கள் வளத்திற்கு அருள்புரிவாராக; இங்கு நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை.
விஷ்ணுமாஹ முநீநேதாநாநயஸ்வ மதந்திகம்
விஷ்ணு சொன்னான்: 'முனிவரே, இந்த முனிவர்களை என்னிடம் கொண்டு வா.'
முநீந்ஸாம்த்வய்ய விஶ்வேஶம் தர்ஶயாமாஸ ஶங்கரம்
முனிவர்களை ஆறுதல் கூறி, உலகத்துக்குத் தலைவனான சங்கரனை அவர் காண்பித்தார்.
தபோலோகாத்பூமிலோகம் முநயோ முக்தகில்பிஷாஃ
பாவங்கள் எல்லாம் நீங்கிய முனிவர்கள் தவுலகத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்தார்கள்.
தேவ த்வாதஶலோகாநாம் த்ரு'ஶ்யந்தே பஸ்மராஶயஃ
ஓ தெய்வமே, பன்னிரண்டு உலகங்களிலும் சாம்பலின் குவியல்கள் காணப்படுகின்றன.
தச்ச்ருத்வா கிரிஶஃ ப்ராஹ தாந்முநீநூர்த்தரேதஸஃ
அதை கேட்ட பாறைமலையின் இறைவன், தூய மனம் கொண்ட அந்த முனிவர்களிடம் பேசினார்.
ஸந்தேஹோ நாஸ்தி முநயஃ ஸ்திதாநாம் நோ ரஹஃஸ்தலே
முனிவர்களே, நிலைத்திருப்பவர்களுக்கு எங்கும், இரகசியமான இடத்திலும் கூட, சந்தேகம் இல்லை.
கதமங்காரவ்ரு'ஷ்டிஶ்ச கதம் நோ வா மஹாத்வநிஃ
எப்படி இந்த நெருப்புக்கனிகள் மழை பெய்தது? எங்களுக்கு அந்த பெரிய சத்தம் எப்படி எழுந்தது?