தச்சக்திமாத்யாமேகாந்தாம் வித்ரூபாக்யாம் வதந்தி ஹி
அந்த முதன்மை, தனித்துவமான சக்தியை, 'வித்ரூபா' என்ற பெயரில் அழைக்கின்றார்கள்.
அஶேஷதத்த்வஜாதஸ்ய காரணம் விபுரவ்யயம்
அவள் எல்லா தத்துவங்களுக்கும் பரவி நிறைந்த, அழியாத காரணமாய் இருக்கின்றாள்.
க்ரு'த்யம் குர்வந்தி தேநேதம் ஸர்வாநுக்ராஹகம் முநே
அவளால் எல்லா செயல்களும் நடைபெறுகின்றன, முனிவரே; அவள் அனைவருக்கும் அருள் வழங்குபவள்.
ஆத்யோந்மேஷோ ऽஸ்ய நாதாத்மா ஶாந்த்யாதிபுவநாத்மகஃ
இதன் முதல் தோற்றம் ஓசை; அது சாந்தி முதலான உலகங்களின் சாரமாகும்.
ததோ ஜ்ஞாநக்ரியாஶக்த்யோஸ்ததோத்கர்ஷாபகர்ஷயோஃ
பின்னர், அறிவும் செயலும் ஆகிய சக்திகளில் உயர்வு, தாழ்வு என வேறுபாடுகள் உண்டு.
த்ரு'க்ஶக்திர்யத்ர ந்யக்பூதா க்ரியாஶக்திர்விஶிஷ்யதே
அறிவின் சக்தி அடங்கும் இடத்தில், செயல் சக்தி மேலோங்கும்.
யத்ர க்ரியா ஹி ந்யக்பூதா ஜ்ஞாநாக்யோத்ரேகமஶ்நுதே
செயல் சக்தி அடங்கும் இடத்தில், அறிவாகிய பெருக்கம் கிடைக்கிறது.
நாதோ பிந்துஶ்ச ஸகலஃ ஸதாக்யம் தத்த்வமாஶ்ரிதௌ
ஓசையும் பிந்து என்பதும், வெளிப்பட்டவை அனைத்தும் 'சதாக்கிய' என்ற தத்துவத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.
இமாநி சைவ தத்த்வாநி ஶுத்தாத்வேதி ப்ரகீர்திதம்
இவைதான் தூய பாதை எனப் புகழப்படும் தத்துவங்கள்.
பஞ்சாநாம் காலராஹித்யாக்ரமோ நாஸ்தீதி நிஶ்சிதம்
இந்த ஐந்து தத்துவங்களுக்கு காலத்தின் வரிசை கிடையாது என்பது உறுதி.
தத்த்வம் வஸ்துத ஏகம் து ஶிவாக்யம் சித்ரஶக்திகம்
உண்மையில், அந்த தத்துவம் ஒன்றே, 'சிவா' என்று அழைக்கப்படும், பலவகை சக்திகளோடு கூடியது.
சிஜ்ஜடாநுக்ரஹார்தாய க்ரு'த்வா ரூபாணி வை ப்ரபுஃ
அறிவுக்கும், பொருளுக்கும் அருள் வழங்கும் பொருட்டு, இறைவன் பல வடிவங்களை எடுத்துக் கொள்கிறான்.
முக்திம் ச விஶ்வேஷாம் ஸ்வவ்யாபாரே ஸமர்தேதாம்
அவன் தன் செயல் மூலம் எல்லா உயிர்களுக்கும் விடுதலை அளிக்க வல்லவன்.
ஶிவஸாமாந்யரூபோ ஹி மோக்ஷஸ்து சிதநுக்ரஹஃ
விடுதலை என்பது சிவனின் பொதுவான வடிவம்; அது அறிவை அருளும் தன்மை உடையது.
தேநாநுக்ராஹகஃ ஶம்புஸ்தத்புக்த்யை ப்ரபுர்வ்யயஃ
அதனால், சம்பு அருள் வழங்குபவன்; அந்த அனுபவத்திற்காக இறைவன் அழியாதவன்.
கர்த்தோபாதாநகரணைர்விநா கார்யே ந த்ரு'ஶ்யதே
செய்யும்வன், பொருள், கருவிகள் இல்லாமல், எந்த செயலும் தோன்றுவதில்லை.
நித்யைகா ச ஶிவா ஶக்த்யா ஹ்யநாதிநிதநா ஸதீ
சிவனின் சக்தி என்றும் ஒன்றே; அது ஆதியும் முடிவும் இல்லாதது.
ஸ்வபாவாந்மோஹஜநநீ ஸ்வசிதாஜநகர்மபிஃ
தன் இயல்பால், அவள் மாயையை உருவாக்கும் தாயாகவும், தன் சித்தத்தின் செயல்களால் செயற்படுபவளாகவும் இருக்கின்றாள்.
கர்மாண்யாவேக்ஷ்ய வித்யேஶோ மாயாம் விக்ஷோப்ய ஶக்திபிஃ
அறிவின் இறைவன், செயல்களை கவனித்து, தன் பலங்களால் மாயையை கலக்குகிறார்.
ஸ்ரு'ஜத்யாதோ காலதத்த்வம் நாநாஶக்திமயீ ச ஸா
முதலில், பலவகை சக்திகள் கலந்த காலத்தைக் கட்டமைக்கிறார்.
ஸூதே ஹ்யநந்தரம் மாயா ஶக்திம் நியமநாத்மிகாம்
உடனே, மாயை கட்டுப்பாட்டின் இயல்புள்ள சக்தியை உருவாக்குகிறது.
அநந்தரம் ச ஸா மாயா நித்யா விஶ்வவிமோஹிநீ
அதற்குப் பிறகு, அந்த நித்தியமான மாயை, உலகை மயக்கும் சக்தியாக எழுகிறது.
ஏகதஸ்து ந்ரு'ணாம் யேந கலயித்வா மலம் ததஃ
அவளிடமிருந்து, மனிதர்களில் மலம் எனும் குறைபாடுகளை உருவாக்கி,
காலேந ச நியத்யோபஸர்கதாம் ஸமுபேதயா
காலத்தின் மூலம், அவள் கட்டாயத்தால் கட்டுப்பாட்டை அடைகிறாள்.
ப்ரதர்ஶநாத வை பும்ஸோ விஷயாணாம் ச ஸா புநஃ
உணர்வுகளுக்கான பொருட்களை மனிதனுக்கு மீண்டும் காண்பிக்க அவள் செய்கிறாள்.
வித்யா த்வாவரணம் பித்வா ஜ்ஞாநஶக்தேஃ ஸ்வகர்மணா
ஆனால் அறிவு, ஞானசக்தியின் செயலால் மறைப்பை உடைத்து,
கரோதி போக்யம் யாநாஸௌ கரணேந பரேண வை
அனுபவிக்க வேண்டியதை, உயர்ந்த கருவியின் மூலம் அனுபவிக்கச் செய்கிறது.
போக்யே போகம் ச போக்தாரம் தத்பரம் கரணம் து ஸா
அனுபவிக்கப்படும் பொருளில், அனுபவமும் அனுபவிப்பவரும்—அந்த உயர்ந்த கருவி அவளே.
ஸுகாதிரூபோ விஷயாகாரா புத்திஃ ஸமாஸதஃ
சுருக்கமாகச் சொன்னால், புத்தி ஆனந்தம் முதலான வடிவங்களையும், பொருட்களின் உருவத்தையும் எடுக்கும்.
யத்யர்கவத்ப்ரகாஶா தீஃ கர்மத்வாஞ்ச ததாபி ஹி
புத்தி சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக இருந்தாலும், அது செயல் இயல்புடையதே.