ததர்த்யாத்யா ஸ்வவத்பிஶ்ச ஸஸூவேதி ச திஷ்வ ச
'தாங்குகிறான்' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் வடிவங்கள், 'பெற்றான்' போன்றவை, 'வை' என்பதும் இதில் அடங்கும்.
ரதீதரீ நஸதாத்யா அம்நர்புவரதோ இதி
'ரதிகாரன்', 'ரதிகாரன் அல்லாதவன்', 'நசத்' என்பன தொடங்கும் சொற்கள், 'அம்னர்புவ', 'ரத' என்பனவும் இதில் அடங்கும்.
தாஶ்வாம்ஶ்வ ஸ்வதவாந்யாபௌத்ரிபிஷ்ட்வம் ச ந்ரு'பிஷ்டுதஃ
'கொடுத்தவன்', 'உடையவன்', 'தனது சொந்தம் கொண்டவன்', 'மக்கள் உடையவன்', 'மக்களால் புகழப்பட்டவன்' என்பனவும் உள்ளன.
சதுர்விதாத்பாஹுலகாத்ப்ரவ்ரு'த்தேரப்ரவ்ரு'த்திதஃ
நான்கு வகையான மிகுதியிலிருந்து செயலும் செய்யாமலும் உண்டாகின்றன.
பூவாத்யா தாதவோ ஜ்ஞேயாஃ பரஸ்மைபதிநஃஸ்ம்ரு'தாஃ
'பூ' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் வேர்ச்சொற்கள் பரஸ்மைபதமாக அறியப்பட வேண்டும்.
அதாதயோ ऽஷ்டத்ரிம்ஶஞ்ச பரஸ்மைபதிநோ முநே
'அத்' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் வேர்ச்சொற்கள் மற்றும் மற்ற முப்பத்தி எட்டும் பரஸ்மைபதம் ஆகும், முனிவரே.
உதாத்தேதரது பஞ்சாஶத்பக்காத்யாஃ பரிகீர்திதாஃ
'பக்' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் ஐம்பது வேர்ச்சொற்கள் உயர்ந்த நாதத்துடன் கூறப்பட்டுள்ளன.
குபாதயோ த்விசத்வாரிம்ஶதுதாத்தேதாஃ ஸமீரிதாஃ
'குப்' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் நாற்பத்து இரண்டு வேர்ச்சொற்கள் உயர்ந்த நாதத்துடன் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.
அணாதயோப்யுதாத்தேதஃ ஸப்தவிம்ஶதிதாதவஃ
'அண்' என்பதிலிருந்து தொடங்கும் இருபத்து ஏழு வேர்ச்சொற்களும் உயர்ந்த நாதத்துடன் உள்ளன.
த்விஸப்ததிமிதா மவ்யமுகாஶ்சோதாத்தபந்தநா
எழுபத்து இரண்டு எண்ணிக்கையிலுள்ள 'மவ்ய' மற்றும் 'முகா' என்பன தொடங்கும் வேர்ச்சொற்கள் உயர்ந்த நாதத்தால் கட்டுப்பட்டவை.
க்ஷுதாதயோ ऽநுதாத்தேதோ த்விஷபஞ்சாஶதுதாஹ்ரு'தாஃ
க்ஷுதா என்று தொடங்கும் ஐம்பத்து இரண்டு வேர்ச்சொற்கள் அனுதாத்தமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.
த்யுதாத்யா அநுதாத்தேதோ த்வாவிம்ஶதிரதோ மதாஃ
த்யுதா என்று தொடங்கும் இருபத்து இரண்டு வேர்ச்சொற்களும் அதேபோல் அனுதாத்தமாகக் கருதப்படுகின்றன.
ததோ ஜ்வலதுதாத்தேதோ த்விபஞ்சாஶந்மிதாஸ்ததா
அதற்குப் பிறகு ஜ்வலத் என்று தொடங்கும் ஐம்பத்து இரண்டு வேர்ச்சொற்களும் உதாத்தமாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
அநுதாத்தேத அக்யாதா பாத்யுதாத்தா இதஃ ஸ்யமாத்
அனுதாத்தமாகக் கூறப்பட்டவை வினைச்சொற்கள்; 'பா' மற்றும் 'த்யுத்' என்று தொடங்கும் சொற்கள் இங்கிருந்து உதாத்தமாகக் கருதப்படுகின்றன.
ஸதஸ்ரய உதாத்தேதஃ குசாத்வேதா உதாத்த இத்
'சத்' மற்றும் 'ஆஶ்ரய' என்று தொடங்கும் சொற்கள் உதாத்தம்; 'குசாத்' மற்றும் 'வேத' என்று தொடங்கும் சொற்களும் உதாத்தமாகும்.
ஸ்வரிதேச்சிஞ்ப்ரு'ஞாத்யாஶ்சத்வார ஸ்வரிதேத்ததஃ
'ஸ்வரித', 'இச்சு', 'ப்ரு' என்று தொடங்கும் நான்கு சொற்கள் ஸ்வரிதமாகக் கருதப்படுகின்றன.
அஷ்டாதஶஸ்மிஙாத்யாஸ்து ஆமநேபதிநோ மதாஃ
'அஷ்டாதச' என்று தொடங்கும் சொற்கள் ஆத்மநிபதியில் உள்ளவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
ஹ்ரு'பரஸ்மைபதீ சாத்மநேபாஷாஸ்து குபாத்ரயஃ
'ஹ்ரு' என்று தொடங்கும் வேர்ச்சொற்கள் பரஸ்மைபதியாகும்; 'குப்', 'ஆ', 'த்ர' என்ற மூன்று வேர்ச்சொற்கள் இரு விதத்திலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
பரஸ்மைபதிநஃ பஞ்ச தஶ ஸ்கம்ம்ப்வாதயஸ்ததா
'ஸ்கம்ப்' என்று தொடங்கும் பதினைந்து வேர்ச்சொற்களும் பரஸ்மைபதியாகக் கருதப்படுகின்றன.
ஸ்வரிதேதஃ பசாத்யங்காஃ பரஸ்மைபதிநோ மதாஃ
'பச்' என்று தொடங்கும் ஸ்வரிதமாகக் குறிக்கப்பட்ட வேர்ச்சொற்கள் பரஸ்மைபதியாகக் கருதப்படுகின்றன.
ப்வாத்யா ஏதே ஷடதிகம் ஸஹஸ்ரம் தாதவோ மதாஃ
'பூ' என்று தொடங்கும் இவை ஆறு அதிகமாக ஆயிரத்து ஆறு வேர்ச்சொற்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன.
ஸ்வரிதேதோ த்விஷாத்யாஸ்து சத்வாரோ தாதவோ மதாஃ
'த்விஷ்' என்று தொடங்கும் நான்கு ஸ்வரித வேர்ச்சொற்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன.
இராதயோ ऽநுதாத்தேதோ தாதவஸ்து த்ரயோதஶ
'இர்' என்று தொடங்கும் பதின்மூன்று அனுதாத்த வேர்ச்சொற்கள் உள்ளன.
பரஸ்மைபதிநஃ ப்ரோக்தா ஷுமுகாஃ ஸப்த தாதவஃ
'ஷு' என்று தொடங்கும் ஏழு வேர்ச்சொற்கள் பரஸ்மைபதியாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.
குமுகாஸ்த்ரய உத்திஷ்டாஃ பரஸ்மைபதிநஸ்ததா
'கு' என்று தொடங்கும் மூன்று வேர்ச்சொற்களும் பரஸ்மைபதியாக எண்ணப்பட்டுள்ளன.
ஷ்டுஞேகஸ்து ஸமா க்யாதஃ ஸ்ம்ரு'தே நாரத ஶாப்திகைஃ
'ஷ்டுஞ்' என்ற ஒரே வேர்ச்சொல் நாரதா, இலக்கண அறிஞர்களிடையே புகழ்பெற்றதாகும்.
இங்ஙாத்மநேபதீ ப்ரோக்தோ தாதுர்நாரத கேவலஃ
'இங்' என்ற வேர்ச்சொல் நாரதா, முழுவதும் ஆத்மநிபதியாகவே கூறப்பட்டுள்ளது.
ஞிஷ்வப்ஶயே ஸமுத்திஷ்டஃ பரஸ்மைபதிகஸ்ததா
'ஞிஷ்' என்ற தூங்கும் பொருளில் வரும் வேர்ச்சொல் பரஸ்மைபதியாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
தீதீங்வேங்ஸ்ம்ரு'தௌ தாதூ ஆத்மநேபதிநௌ முநே
முனிவரே, தீ, தீ, வே, ஹ்வே என்ற மூலவெற்றிகள் ஆத்மநேபதியாகும் என்று மரபில் கூறப்பட்டுள்ளது.
சர்கரீதம் ச ஹ்நுங் ப்ரோக்தோ ऽநுதாத்தேந்முநிஸத்தம
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ஹ்னு என்ற மூலவெற்றிக்கு அனுதாத்த ச்வரத்தில் 'சர்கரீத' என்று பெயர் கூறப்படுகிறது.