ஆஸுரிர்மண்டலே தஸ்மிந்ப்ரதிபேதே தமவ்யயம்
அந்த வட்டத்தில், ஆசுரி அழியாததை அடைந்தான்.
ப்ராஹ்மணீ கபிலீ நாம காசிதாஸீத்குடும்பிநீ
அங்கு கபிலி என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணப் பெண், குடும்ப வாழ்வில் இருந்தாள்.
ததஶ்ச காபிலேயத்வம் லேபே புத்திம் ச நைஷ்டிகீம்
பின்னர் அவள் கபிலி நிலையை அடைந்து, உறுதியான புத்தியை பெற்றாள்.
தஸ்ய தத்காபிலேயத்வம் ஸர்வவித்த்வமநுத்தமம்
அவளுடைய கபிலி நிலை எல்லாவற்றையும் அறிந்த உயர்ந்த ஞானமாக இருந்தது.
உபேத்ய ஶதமாசார்யாந்மோஹயாமாஸ ஹேதுபிஃ
நூறு ஆசான்களை அணுகி, காரணங்களால் அவர்களை குழப்பினாள்.
உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶதமாசார்யாம்ப்ரு'ஷ்டதோ ऽநுஜகாம தம்
அந்த நூறு ஆசான்களை விட்டு விட்டு, அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.
அப்ரவீத்பரமம் மோக்ஷம் யத்தத்ஸாம்க்யம் விதீயதே
அவர் உயர்ந்த விடுதலை பற்றி பேசினார்; அது தான் சாங்க்யம் என்று கூறப்படுகிறது.
கர்மநிர்வேதமுக்த்வா ச ஸர்வநிர்வேதமப்ரவீத்
கிரியைகளில் விரக்தி பற்றி விளக்கிய பிறகு, எல்லாவற்றிலும் விரக்தி அடைவதை அவர் கூறினார்.
தமநாஶ்வாஸிகம் மோஹம் விநாஶி சலமத்ருவம்
அந்த மயக்கம் எந்த ஆறுதலும் தராதது; அது அழிவையும், நிலைதடுமாறுதலையும், நிலையில்லாததையும் கொண்டது.
ஆகமாத்பரமஸ்தீதி ப்ருவந்நபி பராஜிதஃ
வேதங்கள் உயர்ந்த உண்மை என்பதை அவர் கூறினாலும், அவர் தோற்கடிக்கப்பட்டார்.
ஆத்மாநம் மந்யதே மோஹாத்ததஸம்யக் பரம் மதம்
மயக்கத்தால் தான் தான் ஆத்மா என்று நினைக்கிறான்; அது உண்மையான உயர்ந்த பார்வை அல்ல.
அஜரோ ऽயமம்ரு'த்யுஶ்ச ராஜாஸௌ மந்யதே யதா
ஒரு அரசன் தன்னை முதுமையில்லாதவன், மரணமில்லாதவன் என்று நினைப்பது போலவே அவனும் நினைக்கிறான்.
கிமதிஷ்டாய தத் ப்ரூயால்லோகயாத்ராவிநிஶ்சயம்
இந்த உலக வாழ்வின் நிலை குறித்து உறுதியாக எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு கூற முடியும்?
ப்ரத்யக்ஷோ ஹ்யாகமோ பிந்நஃ க்ரு'தாந்தோ வா ந கிஞ்சந
உணர்வு மற்றும் வேதம் இரண்டும் வேறுபட்டவை; விதி என்பது உறுதியானது அல்ல.
அந்யோஜீவஃ ஶரீரஸ்ய நாஸ்திகாநாம் மதே ஸ்திதஃ
நம்பிக்கை இல்லாதவர்களின் கருத்துப்படி, உடலுக்குத் தனி ஆத்மா இல்லை.
ஜாதிஸ்ம்ரு'திரயஸ்காந்தஃ ஸூர்யகாந்தோம்ऽபுபக்ஷணம்
பிறப்புகளை நினைவுகூர்வது, காந்தக் கல், சூரியக் கல், நீரை உறிஞ்சுவது—
ம்ரு'தகர்மநிவத்திம் ச ப்ரமாணமிதி நிஶ்சயஃ
மரணத்திற்கு பிறகு கிரியைகள் நிற்கும் என்பதும், இவை எல்லாம் சான்றுகள் என்று கருதப்படுகின்றன.
அமூதஸ்ய ஹி மூர்தேந ஸாமாந்யம் நோபலப்யதே
உணர முடியாதது, உருவமுள்ளதுடன் ஒன்றுபட்டதாக காண முடியாது.
தஸ்மிந்நஷ்டே ச தக்தே ச சித்தே மரணதர்மிணி
அந்த மனம் அழிந்தும் எரிந்தும் போனால், அது மரணத்தின் தன்மையை அடைகிறது.
யதா ஸரூபதஶ்சாந்யோ ஜாதிதஃ ஶ்ருததோர்ऽததஃ
உருவம், பிறப்பு, கேள்வி, பொருள் ஆகியவற்றால் வேறொருவன் காணப்பட்டால்—
ஏவம் ஸதி ச கா ப்ரீஹிர்ஜ்ஞாநவித்யாதபோபலைஃ
இப்படி இருந்தால், அறிவும், கல்வியும், தவமும், பலமும் எதற்காக?
அபி த்வயமிஹைவாந்யைஃ ப்ராக்ரு'தைர்துஃகிதோ பவேத்
இங்கே மற்ற சாதாரண மனிதர்களால் ஒருவர் துன்பம் அனுபவிக்கலாம்.
யதா ஹி முஶலைர்ஹந்யுஃ ஶரீரம் தத்புநர்பவேத்
உடலை வில்லால் அடித்தால் அது மீண்டும் பிறக்கும் போலவே.
ரு'மஸம்வத்ஸரௌ திஷ்யஃ ஶீதோஷ்ணோ ऽத ப்ரியாப்ரியே
மாதங்கள், ஆண்டுகள், திஷ்ய நட்சத்திரம், குளிரும் வெப்பமும், இன்பமும் துன்பமும்—
ஜரயாபிபரீதஸ்ய ம்ரு'த்யுநா ச விநாஶிதம்
முதுமை ஆழ்ந்து, மரணம் வந்தபோது, உடல் அழிந்துவிடுகிறது.
இந்த்ரியாணி மநோ வாயுஃ ஶோணிதம் மாம்ஸமஸ்தி ச
உடல் உறுப்புகள், மனம், உயிர்வாயு, இரத்தம், மாமிசம், எலும்பு— இவை எல்லாம் அழிகின்றன.
லோகயாத்ராவிதாதஶ்ச தாநதர்மபலாகமே
உலக வாழ்க்கையை நடத்தும் சக்தியும், தானம் மற்றும் தர்மத்தின் பலனையும் அடைவதும் இவை உட்படும்.
இதி ஸம்யங் மநஸ்யேதே பஹவஃ ஸம்தி ஹேதவஃ
இவ்வாறு, பல காரணங்களை மனதில் தெளிவாக யோசிக்க வேண்டும்.
தேஷாம் விம்ரு'ஶதாமேவ தத்ஸம்யகபிதாவதாம்
இவற்றை ஆராய்ந்து, உண்மையாக பேசும்வர்களுக்கு,
ஏவந்துர் தைரநர்தைஶ்ச துஃகிதாஃ ஸர்வஜந்தவஃ
இருப்பினும், எல்லா உயிரினங்களும் இத்தகைய துன்பங்களால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.