தர்மார்தகாமாவாப்திர்ஹ்ய.த்ர த்ரிவர்கஸாதநமபேக்ஷ்யாகர்ஹிதகர்மணா தநாந்யாதாய ஸ்வாத்யாயோபலப்தப்ரகர்ஷேண வா ப்ரஹ்மர்ஷிநிர்மிதேந வா அத்பிஃ ஸாகரகதேந வா த்ரவ்யநியமாப்யாஸதைவதப்ரஸாதோபலப்தேந வா தநேந க்ரு'ஹஸ்தோ கார்ஹஸ்த்யம் வர்தயேத்
தர்மம், பொருள், காமம் என்ற மூன்று பயன்களையும் அடைவதற்காக, குற்றமில்லாத வழியில் செல்வம் சம்பாதித்து, அல்லது படிப்பால் கிடைத்த செல்வம், முனிவர்கள் உருவாக்கிய செல்வம், கடலில் இருந்து கிடைத்த செல்வம், ஒழுக்கம், தெய்வ அனுகிரகம் ஆகியவற்றால் கிடைத்த செல்வம் கொண்டு, குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்.
தத்தி ஸர்வாஶ்ரமணாம் மூலமுதாஹரந்தி குருகுலநிவாஸிநஃ பரிவ்ராஜகா யே ऽந்யே ஸம்கல்பிதவ்ரதநியமதர்மாநுஷ்டாநிநஸ்தேஷாமப்யந்தரா ச பிக்ஷாபலிஸம்விபாகாஃ ப்ரவர்தந்தே
இது எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் அடிப்படையாகக் கூறப்படுகிறது; குருவின் இல்லத்தில் வாழ்பவர்கள், சுற்றி திரிபவர்கள், விரதம், ஒழுக்கம், தர்மம் ஆகியவற்றை மேற்கொள்ளும் மற்றவர்களும், அவர்களிடையே பிச்சை, பலி ஆகியவற்றை பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.
வாநப்ரஸ்தாநாம் ச த்ரவ்யோபஸ்கார இதி ப்ராயஶஃ கல்வேதே ஸாதவஃ ஸாதுபத்யோதநாஃ ஸ்வாத்யாயப்ரஸம்கிநஸ்தீர்தாபிகமநதேஶதர்ஶநார்தம் ப்ரு'திவீம் பர்யடந்தி
காட்டில் வாழ்பவர்கள், மிகக் குறைந்த பொருட்களும் உபகரணங்களும் வைத்திருப்பவர்கள். இவர்கள் நல்லவர்கள், நல்ல உணவு உண்டு, கல்வியில் ஈடுபட்டு, புனிதமான இடங்களையும் தீர்த்தங்களையும் காண உலகம் முழுவதும் சுற்றிச் செல்கின்றார்கள்.
தேஷாம் ப்ரத்யுத்தாநாபிகமநமநஸூயாவாக்யதாநஸுகஸத்காராஸநஸுகஶயநாப்யவஹாரஸத்க்ரியா சேதி
இவர்களுக்கு எழுந்து வரவேற்பது, அருகில் சென்று பேசுவது, பொறாமையில்லாமல் இனிமையாக உரையாடுவது, உகந்த விருந்தோம்பல், அரைச்சீனும் படுக்கையும் கொடுத்து நன்றாக சேவை செய்வது முறையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
ஸ தத்த்வா துஷ்க்ரு'தம் தஸ்மை புண்யமாதாய கச்சதி
அவர்களுக்கு கொடுப்பவன் தன் பாவங்களை விட்டுவிட்டு, புண்ணியத்தைப் பெற்று செல்கிறான்.
அபி சாத்ர யஜ்ஞக்ரியாபிர்தேவதாஃ ப்ரீயந்தே நிவாபேந பிதரோ வித்யாப்யாஸஶ்ரவணதாரணேந ரு'ஷயஃ அபத்யோத்பாதநேந ப்ரஜாபதிரிதி
இங்கே, யாகங்கள் மூலம் தேவர்கள் மகிழ்வார்கள்; பித்ருக்களுக்கு பிண்டம் அளிப்பதால் மகிழ்ச்சி; முனிவர்கள் கல்வி பயிலும், கேட்கும், மனதில் நிறுத்தும் செயலால் மகிழ்வார்கள்; சந்ததியைப் பெறுவதால் படைத்தோன் மகிழ்கிறான்.
பரிதாபோதபகாதஶ்ச பாருஷ்யம் சாத்ர கர்ஹிதம்
அதிகமான தவம், பிறருக்கு தீங்கு செய்வது, கடுமையான வார்த்தைகள் பேசுவது இங்கே குறை கூறப்படுகிறது.
அஹிம்ஸா ஸத்யமக்ரோதம் ஸர்வாஶ்ரமகதம் தபஃ
அக்ரோதம், அஹிம்சை, சத்தியம்—இவை எல்லா வாழ்க்கை நிலையிலும் தவமாகக் கருதப்படுகின்றன.
அபி சாத்ர மால்யாபரணவஸ்த்ராப்யங்கநித்யோபபோகந்ரு'த்யகீதவாதித்ரஶ்ருதிஸுகநயநஸ்நேஹராமாதர்ஶநாநாம் ப்ராப்திர்பக்ஷ்யபோஜ்யலேஹ்யபேயசோஷ்யாணாமப்யவஹார்ய்யாணாம் விவிதாநாமுபபோகஃ
மேலும், மாலைகள், ஆபரணங்கள், vasthiram, எண்ணெய் பூசுதல், தினமும் அனுபவிக்கப்படும் இன்பங்கள், நடனம், பாடல், இசைக்கருவிகள், காதலர்களை பார்ப்பது, பலவகை உணவு, பானங்கள், இனிப்புகள் ஆகியவற்றை அனுபவிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறது.
ஸ ஸுகாந்யநுபூயேஹ ஶிஷ்டாநாம் கதிமாப்நுயாத்
இவைகளை இங்கே அனுபவித்து, நல்லவர்களின் நிலையை அடையலாம்.
த்யக்தகாமஸுகாரம்பஃ ஸ்வர்கஸ்தஸ்ய ந துர்லபஃ
காம இன்பங்களை விட்டுவிட்டவன், சுவர்க்கத்தை அடைவது அவ்வளவு கடினமல்ல.
வாநப்ரஸ்தாஃ கல்வபி தர்மமநுஸரந்தஃ புண்யாநி தீர்தாநி நதீப்ரஸ்த்ரவணாநி ஸ்வபக்தேஷ்வரண்யேஷு ம்ரு'கவராஹமஹிஷ ஶார்தூலவநகஜாகீர்ணேஷு தபஸ்யந்தே அநுஸம்சரந்தி
காட்டில் வாழ்பவர்களும் தர்மத்தைப் பின்பற்றி, தீர்த்தங்கள், நதிகளின் துவக்கம், தங்கள் பக்தர்கள் இருக்கும் காட்டில், மான், காட்டு பன்றி, எருமை, புலி, யானை ஆகியவைகளுடன் தவம் செய்து சுற்றிச் செல்கின்றார்கள்.
ஸமித்குஶகுஸுமாபஹாரஸம்மார்ஜநலப்தவிஶ்ராமாஃ ஶீதோஷ்ணபவநவிஷ்டம் பவிபிந்நஸர்வத்வசோ விவிதநியமயோகசர்யாநுஷ்டாநவிஹிதபரிஶுஷ்கமாம்ஸஶோணிதத்வகஸ்திபூதா த்ரு'திபராஃ ஸத்த்வயோகாச்சரீராண்யுத்வஹ்ரூ'ந்தே
அவர்கள் சமிது, தர்ப்பை, பூக்கள் ஆகியவை சேகரித்து ஓய்வெடுப்பார்கள்; குளிர், வெப்பம், காற்றை தாங்குவார்கள்; பல விதமான கட்டுப்பாடுகளால் உடல் வாடி, தோல், எலும்பு மட்டும் மிஞ்சினாலும், மன உறுதியால் உடலைச் சுமந்து செல்கின்றார்கள்.
ஸ தஹேதக்நிவத்தோஷாஞ்ஜயேல்லோகாம்ஶ்ச துர்ஜாயாந்
அவன் தீ போல தன் குறைகளை எரித்து, எளிதில் அடைய முடியாத உலகங்களையும் வெல்லுகிறான்.
ஸமலோஷ்டாஶ்மகாஞ்சநாஸ்த்ரிவர்கப்ரவ்ரு'த்தேஷ்வஸக்தபுத்தயஃ
மண், கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் காண்பவர்கள், வாழ்க்கையின் மூன்று குறிக்கோளிலும் மனம் பற்றில்லாமல் இருப்பார்கள்.
ந தஸ்ய ஸர்வபூதேப்யோ பயமுத்பத்யதே க்வசித்
அவனைப் பார்த்து எந்த உயிருக்கும் எங்கும் பயம் ஏற்படாது.
விப்ரஸ்து பைக்ஷோபகதைர்ஹவிர்பிஶ்சிதா க்நிநா ஸம்வ்ரஜதே ஹி ஸோகாந்
பிராமணன், பிச்சை மூலம் பெற்ற ஹவிஸ் கொண்டு, யாகநெருப்பில் அர்ப்பணித்து, பித்ருலோகத்தை அடைகிறான்.
அநிந்தநம் ஜ்யோதிரிவ ப்ரஶாந்தம் ஸ ப்ரஹ்மலோகம் ஶ்ரயதே த்விஜாதிஃ
எரிபொருள் இல்லாத தீ போல அமைதியுடன் இருக்கும் அந்த இருமுறை பிறந்தவன், பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.
தமஹம் ஜ்ஞாதுமிச்சாமி தத்பவாந்வக்துமர்ஹதி
இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; நீங்கள் அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
புண்யஃ க்ஷேம்யஶ்ச காம்யஶ்ச ஸ பரோ லோக உச்யதே
அந்த உயர்ந்த உலகம் புண்ணியம் நிறைந்ததும், பாதுகாப்பானதும், எல்லாரும் விரும்பும் இடமாகும் என்று கூறப்படுகிறது.
லோபமோஹபரித்யக்தா மாநவா நிருபத்ரவாஃ
அங்கே மனிதர்கள் பேராசையும் மயக்கமும் இல்லாமல், எந்தக் கலக்கமும் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறார்கள்.
காலே ம்ரு'த்யுஃ ப்ரபவதி ஸ்ப்ரு'ஶந்தி வ்யாதயோ ந ச
அங்கே மரணம் சரியான நேரத்தில் மட்டுமே வருகிறது; நோய்கள் அவர்களை தொடுவதில்லை.
நாந்யோ ஹி வத்யதே தத்ர த்ரவ்யேஷு ச ந விஸ்மயஃ
அங்கே வேறு யாரும் கொல்லப்படுவதில்லை; பொருட்கள் பற்றியும் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை.
க்ரு'தஸ்ய து பலம் தத்ர ப்ரத்யக்ஷமுபலப்யதே
அங்கே ஒருவர் செய்த செயல்களின் பலனை நேரில் காண முடிகிறது.
ஸர்வகாமைர்வ்ரு'தாஃ கேசித்தேமாபரணபூஷிதாஃ
சிலர் எல்லா இன்பங்களாலும் சூழப்பட்டு, தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்கள்.
ஶ்ரமேண மஹதா கேசித்குர்வந்தி ப்ராணதாரணம்
சிலர் பெரிய உழைப்பால் தங்கள் உயிரைத் தாங்குகிறார்கள்.
ஸுகிதா துஃகிதாஃ கேசிந்நிர்தநா தநிநோ பரே
சிலர் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள், சிலர் துயரத்தில்; சிலர் ஏழைகள், மற்றவர்கள் பணக்காரர்கள்.
லோபஶ்சார்தக்ரு'தோ த்ரூ'ணாம் யேந முஹ்யந்த்யபண்டிதாஃ
பணம் காரணமாக வரும் பேராசை, அறிவில்லாதவர்களை புல்லைப் போல மயக்குகிறது.
ஸோபதே நிக்ரு'திஃ ஸ்தேயம் பரிவாதோ ऽப்யஸூயதா
பொருள் ஆசையோடு கூடிய வஞ்சகம், திருட்டு, பழி பேசுதல், பொறாமை—
அரிமித்ரோதாஸீநாம் துல்யதர்ஶநாஃ ஸ்தாவரஜராயுஜாண்டஜஸ்வேதஜாநாம் பூதாநாம் வாங்மந்ரு'ஃகர்மபிரநபிரநபித்ரோஹிணோ ऽநிகேதாஃ பர்வதபுலிநவ்ரு'க்ஷமூலதேவாயதநாந்யநுஸம்சரந்தோ வா ஸார்தமுபேயுர்நகரம் க்ராமம் வா ந க்ரோததர்பலோபமோஹகார்பண்யதம்பபரிவாதாபிமாநநிர்வ்ரு'த்தஹிம்ஸா இதி
பகைவர், நண்பர், அயலவர் என அனைவரையும் சமமாகப் பார்ப்பார்கள்; நிலைமையற்ற உயிரினங்கள், முட்டையிலிருந்து பிறப்பவர்கள், கருவில் பிறப்பவர்கள், ஈரத்திலிருந்து உருவாகும் உயிர்கள் என எல்லா உயிர்களுக்கும் சொல், எண்ணம், செயல் மூலமாகவும் தீங்கு செய்யமாட்டார்கள்; வீடு இல்லாமல், மலை, ஆற்றங்கரை, மர வேர்கள், ஆலயங்களில் சுற்றிப்பார்ப்பார்கள்; அல்லது நகரம், கிராமம் சென்றாலும் கோபம், பெருமை, பேராசை, மயக்கம், துயரம், வஞ்சகம், பழி, அகம்பாவம், வன்முறை எதுவும் இல்லாமல் இருப்பார்கள்.