நரசிம்ஹ புராணம், முதல் அம்சம், எழுபத்தொன்பதாம் அதிகாரத்தில் தரிசிக்கப்பட்டுள்ள இந்த பிரம்மாண்டமான வழிபாட்டு விதிகளை ஓர் அழகான தொடர்ச்சியான கதைபோல் விவரிக்கலாம். ஆரம்பத்தில், நரஹரி பகவான் தன் பத்து அவதாரங்களுடன் இணைந்து, பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் வழங்க வேண்டும் என ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார். முன்பு விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஆசனத்தில், அந்த பரம்பொருளின் ரூபத்தை மனதிலே உறுதிப்படுத்தி, பக்தன் வழிபாடு செய்ய வேண்டும். இந்த வழிபாட்டில், இந்திரன் முதலான தேவர்கள் மற்றும் அவர்களின் ஆயுதங்கள், உதாரணமாக வஜ்ராயுதம் போன்றவற்றையும், பக்தி உணர்வுடன் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; இதனால் விரும்பிய பலன்களை அடைய முடியும். அதன்பின், 'தார' என்ற பீஜாக்ஷரம், மாயா, ரமா, காமம், வித்யா பீஜம் மற்றும் கோபத்தின் இருப்பிடம் ஆகியவை, தியானத்தில் அழைக்கப்பட வேண்டும். முக்கியமான தர்மம்-அதர்மம் முடிவடையும் போது, 'நிகடேதி' எனும் பந்தன வார்த்தையை உச்சரிக்க வேண்டும். இது, காலத்தின் முடிவில் தண்ணீரைப் போலவும், தனிப்பெரும் இறைவனின் முடிவில் தூய நீர்போலவும் உள்ளது. ஒளியின் முடிவிலும், காலம் மற்றும் பிறவற்றின் முடிவிலும், கடந்தவை, நித்தியமானவை மற்றும் தோன்றியவை ஆகியவற்றை சிந்திக்க வேண்டும். இதெல்லாம், இதயக் கமலத்தின் நான்கு இதழ்களின் இறுதியில் நிறுவப்பட்டுள்ளதெனக் கூறப்படுகிறது. இருபத்திநான்காவது தத்துவத்தின் முடிவிலும், இருபத்திஐந்தாவது தத்துவத்திலும் இது உள்ளது. அப்போது, கோபத்தின் அதிபதி நரசிம்ஹர், தம் சாராம்சங்களுடன் தோன்றுகிறார். கோடிக்கணக்கான கதிர்களின் முடிவிலும், பத்துமடங்கு ஒலிகளின் குழுவிலிருந்தும், அவர் வெளிப்படுகிறார். அவர் மஞ்சள் கண்கள், மயிர், எட்டு பற்கள், ஆயுதபற்கள், ஆயுதநகங்கள் கொண்டவர். சக்தி ரூபம், பிசாசுகள், அபசமயம், பூதங்கள் ஆகியவற்றின் முடிவிலும், அந்த இறைவன் வெளிப்படுகிறார். தெய்வீக வட்டத்தின் அதிபதி முடிவில், தோற்றமும், அழிவும் நிகழ்கின்றன. அறிவும், அதிகாரமும் முடிவடையும் போது, இரட்டை ஒளிகள் வெளிப்பட வேண்டும். 'சத்யபுருஷ' என்ற சொல்லின் முடிவில், இருப்பதும் இல்லாததும் ஆகிய இரண்டின் நடுவில் உள்ள வார்த்தையை உச்சரிக்க வேண்டும். 'காடு' என்ற சொல்லின் முடிவில் பயம்; 'விஷம்' என்ற சொல்லின் முடிவிலும் பயம். 'அசனி' (இடி) என்ற சொல்லின் முடிவில் பயம்; 'மாரி'யிலிருந்து பஞ்ச பயம். 'ஸ்கந்தா', 'அபசமயம்' ஆகியவற்றின் முடிவிலும் பயம்; 'கள்வன்' என்ற சொல்லிலிருந்தும் பயம். பிறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றின் முடிவில், மரணம் மற்றும் அதற்குச் சமமான வார்த்தைகளை உச்சரிக்க வேண்டும். அறிவு ரூபத்தை ஏற்கும் முடிவில், நரசிம்ஹரின் மகா ஸாமம் உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். எட்டு அஷ்டகங்கள், அறுபத்து நான்கு சேவகர்கள் ஆகியவற்றின் முடிவில், அபயம் தரும் ஒலி உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். வணங்கும் முடிவிலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், தாமரை மலர்களுடன் அந்த ஒலி உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். 'ஆயிரம் கண்கள்' என்ற வார்த்தையின் முடிவில், 'ஆயிரம் கால்கள்' என்பதும்; 'ஆயிரம் கை' என்ற வார்த்தையின் முடிவில், 'நெற்றி' என்பதும் உச்சரிக்க வேண்டும். மந்திரங்களின் அரசன் என்ற வார்த்தையிலிருந்து, பறப்பதற்கான பாதை கொடுக்கப்பட வேண்டும். பயங்கரமான சிரிப்பும் புன்னகையும் கொண்ட வார்த்தையிலிருந்து, பிரபஞ்சத்தின் இருப்பிடம் உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். பரம ஹம்ஸா, உலகத்தின் அதிபதி, பிரபஞ்சத்தின் முடிவில், கேலி அல்லது விளையாட்டு உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். ஹ்ருஷிகேஷன், ஸ்வச்சந்தன், அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் இயக்குநர் ஆகியோர் நிறுவப்பட வேண்டும். 'பேராசை' என்ற வார்த்தையின் முடிவில், 'ஆகாயவாசி' (வானில் செல்லும்) என்பதும், சித்தி தருபவனாக உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். ஆயிரம் பிரம்மாக்களின் முடிவிலும், கோடி மாலைகளின் ஒலியிலிருந்தும், அந்த வார்த்தை உச்சரிக்க வேண்டும். வராக அவதாரத்தின் முடிவில், 'நரசிம்ஹ' என்றும்; வாமன அவதாரத்தின் முடிவிலும் அதைப் போலவே உச்சரிக்க வேண்டும். மூன்று ராமர்களுக்குப் பிறகும், விஷ்ணு ரூபத்தின் முடிவிலும், 'தரா' எனும் வார்த்தை உச்சரிக்க வேண்டும். நிறுவப்பட்ட அக்னியின் மனைவியின் முடிவிலும், 'ஸ்வதா' மற்றும் 'வஷட்' ஆகியவை உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். 'ஆதிகாயன்' என்ற வார்த்தையிலிருந்து, ப்ராணா மற்றும் அபானத்துக்குப் பிறகு, அந்த இறுதியிலும் நிறுவப்பட வேண்டும். 'பெரும் மாயை', 'அழிவில்லாதவன்', 'அசுராதிபதி' ஆகிய வார்த்தைகளின் முடிவிலும், அந்த ஒலி உச்சரிக்க வேண்டும். 'ஒளிரும்', 'புருஷன்' என்ற வார்த்தைகளின் முடிவில், 'சத்திய புருஷன்' என்று உச்சரிக்க வேண்டும். 'தார' பீஜம், மாயா ரூபம், 'பட்', 'வஹ்', 'காமம்', 'ஸ்வராதி' ஆகியவை உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். மாயா மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவுக்காக, 'ஷட்' மற்றும் 'தார' எனும் பீஜங்கள் உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்; தூய்மையான, பரமாத்மாவுக்காக 'சௌச' மற்றும் 'துராத்மா' உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். இறுதியில், தார பீஜத்தின் பரம நிலை வந்தபோது, 'ஹ்ரம்ஸ', 'பட்', பின்பு 'பிரணவம்' ஆகியவை உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறு, இந்த புனிதமான வழிபாட்டு முறையில், ஒவ்வொரு இறுதியிலும் குறிப்பிட்ட வார்த்தைகள், பீஜங்கள், தத்துவங்கள், மற்றும் தெய்வீக ரூபங்கள் உச்சரிக்கப்பட வேண்டும் என, நரசிம்ஹ புராணம் நமக்கு வழிகாட்டுகிறது.