பக்தி மற்றும் ஞானம் நிறைந்த இந்த வழிபாட்டு முறையை ஒரு நிகழ்வாகக் கற்பனை செய்து பார்ப்போம். பக்தன், முறையாக எழுந்து, ப்ராஹ்ம முகூர்த்தத்தில் தூங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்டு, முதலில் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்கிறான். பிறகு, தனது மனதை அமைதிப்படுத்தி, வழிபாட்டுக்கான தேவிகளைத் தயாரிக்கிறான். முதலில், அவன் ரவி, சிவா, சிவன் ஆகியோரை வழிபடுகிறான்; நடுவில் சங்கரனை வணங்குகிறான். அடுத்து, ஈசன், விக்னன், அர்க்கன், கோவிந்தன் ஆகியோரை, நடுவில் கணநாயகனுடன் சேர்த்து வழிபடுகிறான். அதன் பின்னர், கணேசன், விஷ்ணு, அம்பா, சிவன் ஆகியோரை அந்த வரிசையில் வணங்குகிறான். பின், ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட வெள்ளை தாமரை மலரின் தண்டு அடியில் உள்ள வட்டத்தில், இரண்டு கண்களும் இரண்டு கரங்களும் கொண்ட, வெள்ளை சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாலைகளால் புனைந்திருக்கும் வடிவத்தை மனதில் கொண்டு வழிபாடு செய்கிறான். அப்போது, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, பாதுகா மந்திரத்தை பத்து முறை ஜபிக்கிறான். அடுத்து, ஹ, க்ஷ, ம, ல, நீர், நெருப்பு, இடது காது, இரு வாயுக்கள், மேலும் க்ஷ, ம, ல, நீர், நெருப்பு, சந்திரன், சாந்தி, வாயு ஆகியவற்றை மனதில் கொண்டு, இதயத்தின் முடிவில், பக்தன் தாயின் திருவடிகளில் உள்ள வெள்ளை பாதுகைகளை வணங்குகிறான். பிறகு, 'குஹ்ய' மந்திரத்துடன் அர்ப்பணம் செய்து, அந்த மந்திரங்களோடு வணங்குகிறான்: "மகா நிலையை வெளிப்படுத்திய குருவுக்கு வணக்கம்; என் கண்களைத் திறந்த குருவுக்கு வணக்கம்; உலகியலின் விஷத்தை அமுதம் போன்ற சொற்களால் நீக்கிய குருவுக்கு வணக்கம்; ஓம், பகவான், குருரூப சிவனே, உமக்கு வணக்கம்; எப்போதும் புதுமைமிக்க, மனித வடிவில், உயர்ந்த சத்திய சுரூபம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; சுதந்திரம் கொண்ட, கருணை வடிவில், மங்களம் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; விவேகம் கொண்டவர்களுக்கு விவேகமாகவும், தியானம் செய்வோருக்கு பிரதிபலிப்பாகவும் இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்; முன்னும், பக்கங்களிலும், பின்னும், மேலும், கீழும் உமக்கு வணக்கம்; உமது அருளால், ஐயா, நான் எல்லா வகையிலும் பூரணமடைந்துள்ளேன்," என்று புகழ்ந்து, எல்லாவற்றையும் குருவுக்கு அர்ப்பணம் செய்கிறான். "ஐயா, நான் செய்யும் எல்லா செயல்களும் உமக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்," என்று பிரார்த்திக்கிறான். பின், தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன்னை களங்கமற்றவனாகத் தியானிக்கிறான். மூலாதாரத்துக்கு கீழே ஒரு வாயு மண்டலம் இருக்கிறது. அங்கே ஒரு மூவர்க்கோண நெருப்பு மண்டலம் உள்ளது; அதில் நெருப்பின் பீஜம் தங்கியுள்ளது. அங்கே, தூங்கும் பாம்பு போல் சுருண்டு, ஆதிச்வயம்பு லிங்கத்தைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறாள். பக்தன், குலகுண்டலினியை மனதின் நுனியால் மேலே எழுப்ப வேண்டும் என தியானிக்கிறான். குரு போதித்த முறையின்படி, அந்த சக்தியை ப்ரஹ்மரந்திரம் வரை உயர்த்த வேண்டும். அந்த சக்தியின் பிரகாசத்தால், அது தூய்மையானதாகவும், சிந்தனையுடனும், பரமத்துவமாகவும் ஆகிறது. இதைத் தெளிவாகக் கண்டபின், மனதிலுள்ள பொருள்களால் அர்ப்பணம் செய்து, விதிப்படி மந்திரத்துடன் பிரார்த்திக்கிறான். "நான் காலை எழுந்ததும், உம்மை நினைத்து, உலகியலின் பயணத்தை மேற்கொள்கிறேன்," என்று உரைக்கிறான். அனைத்து சித்திகளையும் பெற, அஜபா ஜபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஜீவன் எப்போதும் அஜபா எனும் காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்கின்றது. அந்த தெய்வம் பரமஹம்ஸன்; அதன் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் பீஜமும் சக்தியும் உள்ளது. அது உருவமற்றது, தர்மமும் ஞானமும் ஆகும். இப்படிப்பட்ட குணமுள்ளவற்றை ஆறு அங்கங்களிலும் நிபுணர் நிறுவ வேண்டும். 'ஸ' எனும் அகரம் வாயில் தியானிக்க வேண்டும். மூலாதாரத்தில், 'வ' முதல் 'ஸ' வரை உள்ள பீஜத்துடன், நான்கு இதழ்கள் கொண்ட தாமரையில் தியானிக்க வேண்டும். அவள் கையில் பாசம், அங்குசம், அமுத கலசம், இனிய பானம் ஆகியவற்றை வைத்திருக்கிறார். சுவாதிஷ்டானத்தில், பவளம் போல் ஒளிரும், 'வ' முதல் 'ல' வரை இணைந்திருக்கும் வடிவத்தை தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, பக்தன் ஒழுங்காக வழிபாடு செய்து, தன்னை தூய்மைப்படுத்தி, குலகுண்டலினி சக்தியை மேலே எழுப்பி, குருவை, தெய்வங்களை, தாயை, தன்னைத் தியானித்து, எல்லா அருளையும் பெறுகிறான்.