ஒரு காலத்தில், வேதப் பாடலின் நுண்ணிய ரகசியங்களை ஆராயும் மாணவர்களுக்கு, இசைச்சுரங்களின் தன்மை மற்றும் அவற்றை எப்படி பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை ஒரு ஞானி விளக்கினார். அவர் முதலில், இசையில் ஒலிக்காத, தவறவிடப்பட்ட, உடைந்த, அல்லது சமமாக அடிக்கப்படாத ஸ்வரங்கள் எவ்வாறு ஒலிக்காது என்பதை கூறினார். மேலும், தன் இடத்தை விட்டு விலகும் அல்லது தன் நிலையை மீறி செல்லும் ஸ்வரங்கள் பற்றியும் எடுத்துக்காட்டினார். பயிற்சிக்காக வேகமாக பாட வேண்டும், ஆனால் நிகழ்ச்சியில் மிதமான வேகத்தில் பாட வேண்டும் என்றார். இந்த பாடங்களை கற்றுக்கொண்டவர்கள், அவற்றை உரையாடும் முறையில் உரைப்பது அவசியம் என்று கூறினார். ஸ்வரங்களின் இடங்களை அவர் விரிவாக விவரித்தார்: உயர்ந்த ஸ்வரத்தின் இடம் தலைக்கிரையில், முதல் ஸ்வரத்தின் இடம் நெற்றியில், கீழ் ரீதியில் நான்காவது ஸ்வரத்தின் இடம் நாக்கில், மற்றும் புயல் உயரத்தில் முதலாம் ஸ்வரம் உருவாகிறது. ஆட்காட்டி விரலில் ஆறாம் ஸ்வரம், சிறிய விரலில் ைவத ஸ்வரம் அமைகிறது. இடைவெளிகள் இல்லாமை, நடுவில் இருப்பது, என்றும் மாற்றம் காண்பது — இவை ஸ்வரங்களில் எப்போதும் காணப்படும் தன்மைகள். தேவதைகள் உயர்ந்த ஸ்வரத்தில் வாழ்கிறார்கள், மனிதர்கள் முதலாம் ஸ்வரத்தில் வாழ்கிறார்கள். பிறந்தபோதே குருடாக இருந்தவர்கள் மற்றும் முன்னோர் நான்காவது ஸ்வரத்தில் வாழ்கிறார்கள். மிகக் குறைந்த ஸ்வரத்தில் நிலைபெற்றவை மற்றும் இயக்கம் கொண்டவை எல்லாம் வாழ்கிறார்கள். பிரகாசமான, நீண்ட, கருணைமிக்க ஸ்வரங்கள், மென்மையான மற்றும் நடுத்தர ஸ்வரங்களும் அவ்வாறே இருக்கின்றன. பிரகாசம் கீழ் ஸ்வரத்தில், இரண்டாவது மற்றும் நான்காவது ஸ்வரத்திலும் உள்ளது. இரண்டாவது ஸ்வரத்தின் இடைவெளிகள் மென்மை, நடுத்தரம், நீட்சி என்று நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டும். நீட்சி குறைந்த ஸ்வரத்தில், மென்மை எதிர்மறையில் உள்ளது. இரண்டாவது ஸ்வரத்தில் கட்டுப்பட்டவை, அதன்பின் உயர்ந்த ஸ்வரம் வருகிறது. இங்கு கட்டுப்பட்டவை நான்காவது ஸ்வரத்துடன் தொடர்கின்றன. மிக அதிகமான இடைவெளி அல்லது ஸ்வரங்களுக்கு இடையில் இடைவெளி உருவாக்க கூடாது. இசையின் இயக்கம் இரண்டு வகை: ஒரு சொல்லின் முடிவில் சந்திப்பு, மற்றும் aspirate (உயிர்க்குறி) சேர்த்து. கட்டுப்பட்ட இடைவெளிகள் குறுகியது, நீண்டது, திடீரென முடிவது என்று மூன்று வகை. உயர்ந்த ஸ்வரத்தில் பிரகாசம், ஸ்வரிதா-யிலும் பிரகாசம் — அறிஞர்கள் இதை அறிவார்கள். இசையில் உயர்ந்த, உயராத, ஸ்வரிதாவுடன் சேர்க்கப்பட்டவை ஆகியவை உள்ளன. இப்போது, ஞானி மூன்று வகை இசைச்சுரங்களின் உச்சரிப்பை விளக்கினார். உடாத் என்று அழைக்கப்படும் ஸ்வரம் உடனே ஸ்வரிதாவால் தொடரப்படுகிறது. ஒரு அச்சரிப்பு, அது கடந்துவிட்டால், அது ஸ்வரிதா என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது இரண்டு வகை. இந்த ஸ்வரம் ஏழு வகை என்று சூழ்நிலையின் அடிப்படையில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த ஏழு ஸ்வரங்களை, வலது காதில் கேட்கும் முறையில் பயன்படுத்த வேண்டும். உயர்ந்தது விட உயர்ந்தது இல்லை, கீழ் விட கீழ் இல்லை. உயர்ந்ததும், கீழ்ந்ததும் இடையே இருக்கும் இடம் "நடுநிலை" என்று மரபு கூறுகிறது. உடாத்-இல் நிஷாதம் மற்றும் காந்தாரம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது; அனுடாத்-இல் ரிஷபம் மற்றும் ைவதம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. நாக்கின் அடியில் இருந்து உச்சரிக்கப்படும் guttural, sibilant மற்றும் பிற வகை எழுத்துக்கள் வரும் இடங்களை அவர் விவரித்தார். இயற்கையாக பிறக்கும், விரைவாக, தெளிவாக, நிலையான உயிர்மெய் எழுத்துகளுடன் உச்சரிக்கப்படும் ஸ்வரங்களை பற்றி கூறினார். இப்போது, அவர் இந்த ஸ்வரங்களின் தன்மைகளை தனித்தனியாக விவரிக்கத் தொடங்கினார். 'க' அல்லது 'வ' உள்ள எந்த எழுத்தும் ஸ்வரிதா ஆகும். 'இ' உயிர் உடாத் ஆகும் இடங்களில், சில சமயம் 'ப' மற்றும் 'வ'-யிலும் இது நடந்துவிடும். 'ஏ' அல்லது 'ஓ' இரண்டு உடாத் உயிர்களிலிருந்து உருவாகும் இடங்களில், அல்லது 'அ' தெளிவாக உச்சரிக்கப்படும் இடங்களில், உடாத்-க்கு பின் வரும் எழுத்து ஸ்வரிதா ஆகும். அவக்ரஹா-க்கு பின் உடனே ஸ்வரிதா வரும் இடங்களில், மற்றும் 'இ' உயிர் மற்றொரு 'இ'-யுடன் சேர்ந்துள்ள இடங்களில், ஸ்வரிதா அமையும். இவ்வாறு, ஸ்வரங்களின் வகைகள், அவற்றின் இடங்கள், உச்சரிப்பு முறைகள், மற்றும் அவற்றின் தன்மைகள் குறித்து ஞானி, இசை மாணவர்களுக்கு மிக நுட்பமாக, பரிசுத்தமாக விளக்கினார்.