दग्धुकामो ऽखिलांल्लोकान्वीरभद्रः प्रातापवान्
अथ सप्ततलान्दग्ध्वा पुनरूर्द्ध्वमवर्तत
ललाटनेत्रसंभूतं नखेनादाय चानलम्
तपः सत्यं च संदग्धुमुद्यतो ऽभून्मुनीश्वरः
दग्धुकामं वीरभद्रं गौतमाश्रममागताः
अस्तुवन्भक्तिसंयुक्ताः स्तोत्रैर्वेदसमुद्भवैः
ब्रह्माद्यधीशाय सृष्ट्यादिकर्त्रे,विष्णुप्रियायार्तिहॄन्त्रेंऽतकर्त्रे
नमो वेदगुह्याय भक्तप्रियाय नमः पाकभोक्त्रे मखेशाय तुभ्यम्
नमस्ते सुराबिन्दुवर्षापनाय त्रयीमूर्तये कालकालाय नाथ
शिवायाशिवघ्नाय वीराय भूयात्सदा नः प्रसन्नो जगन्नाथकेज्यः
जगज्जाड्यविध्वंसनोभुक्तिमुक्तिप्रदः स्तात्प्रसन्नः सदा शुद्ध कीर्तिः
लयं यास्यते यत्र वाचां विदूरे स वै नः प्रसन्नो ऽस्तु कालत्रयात्मा
स वै सर्वमूर्तिः सदा नो विभूत्येप्रसन्नो ऽस्तु किं ज्ञापयामो ऽत्र कृत्यम्
विष्णुमाह मुनीनेतानानयस्व मदन्तिकम्
मुनीन्सांत्वय्य विश्वेशं दर्शयामास शङ्करम्
तपोलोकाद्भूमिलोकं मुनयो मुक्तकिल्बिषाः
देव द्वादशलोकानां दृश्यन्ते भस्मराशयः
तच्छ्रुत्वा गिरिशः प्राह तान्मुनीनूर्द्धरेतसः
सन्देहो नास्ति मुनयः स्थितानां नो रहःस्थले
कथमङ्गारवृष्टिश्च कथं नो वा महाध्वनिः
प्रोचुः प्राञ्जलयो देवं ब्रह्मादिसुरसंगतम्
स एवाङ्गार वृष्टिं च पिपासुरपिबद्विभोः
वीरो ऽप्याह कपेर्लिङ्गे पीठाभावादिदं कृतम्
कपेश्चित्तं परिज्ञातुं मया कृतमिदं द्विजाः
इत्युक्त्वा तु यथापूर्वं देवदेवः कृपानिधिः
कल्पयामास विश्वात्मा वीरभद्रमथाब्रवीत्
ततस्ते विपुला कीर्तिर्लोके स्थास्यति शाश्वती
तांबूलं वीरभद्राय दत्तवान्प्रीतमानसः
समाप्तायां तु पूजायां हनुमान्प्रीतमानसः
ददर्श तमथाभ्याह वीणा मे दीयतामिति