आहूय पार्वतीमीश इदं वाक्यमुवाच ह
देव्याह न च युक्तं तद्भर्त्त्रा शुश्रूषणं स्त्रियः
केशप्रसाधने देव तत्त्वं सर्वं न चेप्सितम्
ततश्चरमसंलग्न केशपुष्पादिमार्जनम्
तदा किमुत्तरं वाच्यं तव देवादिवन्दित
एवं हि भाषमाणां तां करेणाकृष्य शङ्करः
विभज्य च कराभ्यां स प्रससार नखैरपि
कृत्वा धंमिल्लमकरोदथ मालां करागताम्
कल्पप्रसूनमालां च ब्रह्मदत्तां महेश्वरः
अथांसपृष्ठ संलग्नमार्जनं कृतवान् विभुः
किमिदं देवि चेत्युक्त्वा नीवीबन्धं चकार ह
ततः प्राह शिवा शंभुं स्मित्वा पर्वतनन्दिनी
पूर्वमेव मया सर्वं ज्ञातप्रायमभूत्किल
शिरो विभूषितं देव ब्रह्मशीर्षस्य मालया
शेषश्च वासुकिश्चैव सविषौ तव कङ्कणौ
महोक्षो वाहनं गोत्रं कुलं चाज्ञातमेव च
एवं वदन्तीं गिरिजां विष्णुः प्राहातिकोपनः
दुष्प्राणा न प्रिया भद्रे तव नूनमसंयमात्
इत्युक्त्वाथ नखाभ्यां हि हरिश्छेत्तुं शिरो गतः
पार्वतीवचनं सर्वं प्रियं मम न चाप्रियम्
ओमित्युक्त्वाथ भगवांस्तूष्णींभूतो ऽभवद्ध्वरिः
अर्थयामि विनिष्कामं मम पूजाव्रतं तथा
तच्छ्रत्वा शङ्करो देवः स्मित्वा प्राह वपीश्वरम्
को गुरुः कश्च मन्त्रस्ते कीदृशं पूजन तथा
वेपमानसमस्ताङ्ग स्तोतुमेवं प्रचक्रमे
योरिने योगधात्रे च योगिनां गुरवे नमः
वेदानां पतये तुभ्यं देवानां पतये नमः
अष्टमूर्ते नमस्तुभ्यं पशूनां पतये नमः
सुभृङ्गराजधत्तूरद्रोणपुष्पप्रियस्य ते
नमस्ते ऽस्तु नमस्ते ऽस्तु भूय एव नमोनमः