सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते
रचिताञ्जलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते
नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर
तच्छ्रुत्वा शङ्करः प्राह देवदेवं जनार्दनम्
किन्तु नास्तिकजन्तूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया
तस्माल्लोकोपकारार्थमिदं सर्वं कृतं मया
अथ ते गौतमगृहं प्राप्ता देवर्षयस्तदा
देवो हनूमता सार्द्ध्वं गायन्नास्ते मुनीश्वर
हनुमत्करमालंब्य देवाभ्यां संगतो हरः
गायन्नास्ते च हनुमांस्तुंबुरुप्रमुखास्तथा
आहूय पार्वतीमीश इदं वाक्यमुवाच ह
देव्याह न च युक्तं तद्भर्त्त्रा शुश्रूषणं स्त्रियः
केशप्रसाधने देव तत्त्वं सर्वं न चेप्सितम्
ततश्चरमसंलग्न केशपुष्पादिमार्जनम्
तदा किमुत्तरं वाच्यं तव देवादिवन्दित
एवं हि भाषमाणां तां करेणाकृष्य शङ्करः
विभज्य च कराभ्यां स प्रससार नखैरपि
कृत्वा धंमिल्लमकरोदथ मालां करागताम्
कल्पप्रसूनमालां च ब्रह्मदत्तां महेश्वरः
अथांसपृष्ठ संलग्नमार्जनं कृतवान् विभुः
किमिदं देवि चेत्युक्त्वा नीवीबन्धं चकार ह
ततः प्राह शिवा शंभुं स्मित्वा पर्वतनन्दिनी
पूर्वमेव मया सर्वं ज्ञातप्रायमभूत्किल
शिरो विभूषितं देव ब्रह्मशीर्षस्य मालया
शेषश्च वासुकिश्चैव सविषौ तव कङ्कणौ
महोक्षो वाहनं गोत्रं कुलं चाज्ञातमेव च
एवं वदन्तीं गिरिजां विष्णुः प्राहातिकोपनः
दुष्प्राणा न प्रिया भद्रे तव नूनमसंयमात्
इत्युक्त्वाथ नखाभ्यां हि हरिश्छेत्तुं शिरो गतः
पार्वतीवचनं सर्वं प्रियं मम न चाप्रियम्