चूर्णं च शङ्करायाथ निवेदयति गौतमे
कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खण्डकान्
अनेकफलभोक्तृआत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः
मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम्
मद्वाङ्क्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते
अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखण्डकान्
तततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खण्डान्समर्पयत्
देवे तु कृततांबूले पार्वती मन्दराचलात्
देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत्
त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया
यत्त्वां स्वमन्दिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम्
न बभाषे ऽप्येवमुक्ता सारुन्धत्या विनिर्ययौ
अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि
कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि
भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शङ्करानुमतेन वै
भोजयामास गिरिजां देवीं चारुन्धतीं तथा
सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ
संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवान्तिकम्
संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः
अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह
सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते
रचिताञ्जलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते
नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर
तच्छ्रुत्वा शङ्करः प्राह देवदेवं जनार्दनम्
किन्तु नास्तिकजन्तूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया
तस्माल्लोकोपकारार्थमिदं सर्वं कृतं मया
अथ ते गौतमगृहं प्राप्ता देवर्षयस्तदा
देवो हनूमता सार्द्ध्वं गायन्नास्ते मुनीश्वर
हनुमत्करमालंब्य देवाभ्यां संगतो हरः
गायन्नास्ते च हनुमांस्तुंबुरुप्रमुखास्तथा