चक्षेप मुनिसंषेषु पश्यत्स्वपि महेश्वरः
त्वदुच्छिष्टभोज्यं तु तवैव वचनाद्विभो
मह्यं निवेद्य सकलं कूप एव विनिःक्षिपेत्
बाणलिङ्गे स्वयंभूते चन्द्रकान्ते हृदि स्थिते
भुक्तिवेलेयमधुना तद्वैरस्यं कथान्तरात्
अथासौ जलसंस्कारं कृतवान् गौतमो मुनिः
तडागतोयैः कतबीजघर्षितैर्विशौधितैस्तैः करकानपूरयत्
यामस्यापि पुनश्च वारिवसनेनाशोध्य कुम्भेन तञ्चन्द्प्रन्थिमथो निधाय बकुलं क्षिप्त्वा तथा पाटलम्
कृत्वाथो मृदुतरं सूक्ष्मवस्त्रखण्डेनावेष्टेत्सृणिकमुखं च सूक्ष्मचन्द्रम्
मन्दवातसमोपेते सूक्ष्मव्यजनवीजेते
संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्यो ऽथवा नृपाः
मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम्
मस्तके जापकं न्यस्य पञ्चगन्धविलेपनम्
एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुङ्कुमविग्रहाः
एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम्
अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि
एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः
प्रक्षालिताङ्घ्रिहस्तेषु गन्धोद्वर्तितपाणिषु
अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा
अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि
चूर्णं च शङ्करायाथ निवेदयति गौतमे
कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खण्डकान्
अनेकफलभोक्तृआत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः
मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम्
मद्वाङ्क्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते
अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखण्डकान्
तततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खण्डान्समर्पयत्
देवे तु कृततांबूले पार्वती मन्दराचलात्
देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत्
त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया