पञ्चाङ्गगन्धस्य विलेपनेन बाह्वङ्गदैः कङ्कणकाङ्गुलीयैः
स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने
सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः
सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम्
शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम्
शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम्
प्रियालक्रञ्जम्बुफलं विकङ्कतफलं तथा
दत्त्वापोशानकं विप्रो भुञ्जध्वमिति चाब्रवीत्
गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत्
पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुङ्क्ते स वानरः
चक्षेप मुनिसंषेषु पश्यत्स्वपि महेश्वरः
त्वदुच्छिष्टभोज्यं तु तवैव वचनाद्विभो
मह्यं निवेद्य सकलं कूप एव विनिःक्षिपेत्
बाणलिङ्गे स्वयंभूते चन्द्रकान्ते हृदि स्थिते
भुक्तिवेलेयमधुना तद्वैरस्यं कथान्तरात्
अथासौ जलसंस्कारं कृतवान् गौतमो मुनिः
तडागतोयैः कतबीजघर्षितैर्विशौधितैस्तैः करकानपूरयत्
यामस्यापि पुनश्च वारिवसनेनाशोध्य कुम्भेन तञ्चन्द्प्रन्थिमथो निधाय बकुलं क्षिप्त्वा तथा पाटलम्
कृत्वाथो मृदुतरं सूक्ष्मवस्त्रखण्डेनावेष्टेत्सृणिकमुखं च सूक्ष्मचन्द्रम्
मन्दवातसमोपेते सूक्ष्मव्यजनवीजेते
संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्यो ऽथवा नृपाः
मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम्
मस्तके जापकं न्यस्य पञ्चगन्धविलेपनम्
एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुङ्कुमविग्रहाः
एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम्
अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि
एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः
प्रक्षालिताङ्घ्रिहस्तेषु गन्धोद्वर्तितपाणिषु
अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा
अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि