आरूढे शङ्करे देवे हनुमत्कन्धरां शिवः
शृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौन्त मस्य गृहं ततः
पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति
प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति
तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत
प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वाञ्जलिभिः शिरोभिः
पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च
स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि
शिरो गृहीत्वावनमय्य शङ्करः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सो ऽध्वनि
हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कण्ठगतं चकार
हनूमता समो नास्ति कृत्स्नब्रह्माण्डमण्डले
सर्वोपनिषदव्यक्तं त्वत्पदं कपिसर्वयुक्
महायोगिहृदंभोजे परं स्वस्थं हनूमति
भक्त्या संपूजितो ऽपीश पादो नो दर्शितस्त्वया
हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे
न त्वया सदृशो मह्यं प्रियो ऽन्यो ऽस्ति हरे क्वचित्
अथ देवाय महते गौतमः प्राणिपत्य च
मध्याह्नो ऽयं व्यतिक्रान्तो भुक्तिवेलाखिलस्य च
प्रविश्य गौतमगृहं भोजनायोपचक्रमे
हारैरनेकैरथ कण्ठनिष्कयज्ञोपवीतोत्तरवाससी च
पञ्चाङ्गगन्धस्य विलेपनेन बाह्वङ्गदैः कङ्कणकाङ्गुलीयैः
स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने
सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः
सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम्
शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम्
शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम्
प्रियालक्रञ्जम्बुफलं विकङ्कतफलं तथा
दत्त्वापोशानकं विप्रो भुञ्जध्वमिति चाब्रवीत्
गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत्
पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुङ्क्ते स वानरः