हर्युत्तमाङ्गं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत्
पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शङ्करम्
अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम्
शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः
जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबन्धनाः
इतरे तरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः
पातयन्तो ऽन्यतश्चापि क्त्रोशन्तो रुदतस्तथा
आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च
सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश
स्वयं गातुं हि ललितं मन्दंमन्दं प्रचक्रमे
स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम्
वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत्
तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजो ऽभवत्
म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन्
तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम्
स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः
प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशङ्को वृषमारुह
अथाह कपिशार्दूलो भगवन्तं महेश्वरम्
तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो
तव चाभिमुखं गानं करिष्यामि विलोकय
आरूढे शङ्करे देवे हनुमत्कन्धरां शिवः
शृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौन्त मस्य गृहं ततः
पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति
प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति
तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत
प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वाञ्जलिभिः शिरोभिः
पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च
स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि
शिरो गृहीत्वावनमय्य शङ्करः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सो ऽध्वनि
हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कण्ठगतं चकार