ब्रह्माणं च हरिं तत्र स्थितौ प्राह शिवो वचः
गत्वा पश्यामि हे विष्णो सर्वं तत्कृतसाहसम्
नन्दिकेन सुवेषेण धृते छत्रे ऽतिशोभने
महेशानुमतिं लब्ध्वा हरिर्नागान्तके स्थितः
शिवानुमत्या ब्रह्मापि हंसारूढो ऽभवत्तदा
इन्द्रादिसर्वदेवाश्च स्वस्ववाहनसंयुताः
कोटिकोटिगणाकीर्णा गौतमस्याश्रमं गताः
स्वभक्तं जीवयामास वामकोणनिरीक्षणात्
तदाकर्ण्य वचस्तस्य गौतमः प्राह सादरम्
त्वल्लिङ्गार्चनसामर्थ्यं नित्यमस्तु ममेश्वर
शिष्यो ऽयं मे महाभागो हेयादेयादिवर्जितः
न घ्राणग्राह्यं देवेश न पातव्यं न चेतरत्
उन्मत्तविकृताकारः शङ्करात्मेति कीर्तितः
एतन्मे दीयतां देव मृतानाममृतिस्तथा
स्वांशेन वायुना देहमाविशज्जगदीश्वरः
पर्यायैरुच्यते ऽधीशः साक्षाद्विष्णुः शिवः परः
ममाज्ञाकारको रामभक्तः पूजितविग्रहः
त्वया कृतमिदं वेश्म विस्तृतं सुप्रतिष्टितम्
समर्चिताः प्रयास्यामः स्वस्ववासं ततः परम्
अयोग्यं प्रार्थयामीश ह्यर्थी दोषं न पश्यति
अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तत्करं करे
क्षामोदरो ऽसि गोविन्द देयं ते भोजनं किमु
गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति
आदिश्य नन्दिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत्
संपादयान्नं देवेशा भोक्तुकामा वयं मुने
मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ
गत्वा तडागं गंभीरं स्रास्यन्तौ देवसत्तमौ
मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे
चक्रतुः शङ्करऋ पद्मकिञ्जल्काञ्जलिना हरेः
नेत्रे केशरसंपातात्प्रमीलयत केशवः