कुर्यात्पीठे चोर्द्ध्वके नागयुग्मं देवाभ्याशे दक्षिणे वामतश्च
सुश्वेतेन तस्य मध्ये महेशं लिङ्गाकारं पीठयुक्तं प्रपूज्यम्
पुष्पैः पत्रैः श्रीतिलैरक्षतैश्च तिलोन्मिश्रैः केवलैश्चप्रपूज्य
पूजाशेषं ते समाप्याथ सर्वे गीतं नृत्यं तत्र तत्रापि चक्रुः
काले चास्मिन्सुव्रते गौतमस्य शिष्यः प्राप्तः शङ्करात्मेति नाम्ना
क्वचिद्द्विजातिप्रवरः क्वचिञ्चण्डालसन्निभः
गर्जत्युत्पतते चैव नृत्यति स्तौति गायति
शिवज्ञानैकसंपन्नः परमानन्दनिर्भरः
बुभुजे गुरुणा साकं क्वचिदुच्छिष्टमेव च
हस्तं गृहीत्वैव गुरोः स्वयमेवाभुनक्क्वचित्
सर्वदा तं गुरुर्दृष्ट्वा करमालंब्य मन्दिरम्
स्वयं तदस्य पात्रेण बुभुजेगौतमो मुनिः
निर्दिष्टो गुरुपत्न्या तु बुभुजे सो ऽविशेषतः
कण्टकानन्नवद्भुक्त्वा यथापूर्वमतिष्ठत
दिनेदिने तत्प्रदत्तं लोष्टमंबु च गोमयम्
एतादृशो मुनिरसौ चण्डालसदृशाकृतिः
अन्त्यजोचितवेषश्च वृषपर्वाणमभ्यगात्
वृषपर्वा तमज्ञात्वा पीडयित्वा शिरो ऽच्छिनत्
अतीव कलुषं ह्यासीत्तत्रस्था मुनयस्तथा
निर्ययौ चक्षुषो वारि शोकं संदर्शयन्निव
किमनेन कृते पापं येन च्छिन्नमिदं शिरः
ममापि मरणं सत्यं शिष्यच्छद्मा यतो गुरुः
मरणं यत्र दृष्टं स्यात्तत्र नो मरणं ध्रुवम्
एनं संजीवयिष्यामि भार्गवं शङ्करप्रियम्
इति वादिनि विप्रेन्द्रे गौतमो ऽपि ममार ह
तस्यैवं हतिमाज्ञाय प्रह्लादाद्या दितीश्वराः
मृतमासीदथ बलं तस्य बाणस्य धीमतः
गौतमेन महेशस्य पूजया पूजितो विभुः
अहो कष्टमहोकष्टं महेशा बहवो हताः
इति निश्चित्य गतवान्मन्दराचलमव्ययम्