ततः कालान्तरे विप्रसुग्रीवश्च विभीषणः
अयोध्यायां समाजग्मुस्ते तु सर्वे निमन्त्रिताः
शंभुर्ब्राह्मणरूपेण षट्कुलैश्च सहागतः
नीत्वा मां द्रविडे देशे मोचय द्विजबन्धनात्
संभोजितास्तु प्रययुः स्वस्वमाश्रममण्डलम्
गौतमेन समाहूताः सर्वे यज्ञसभाजिताः
संपूज्य न्यवंसस्तत्र देवदैत्यनृपाग्रजाः
गौतमो ऽप्यथ मध्याह्ने पूजयामास शङ्करम्
सितेन भस्मना कृत्वा सर्वस्थाने त्रिपुण्ड्रकम्
हृत्पद्ममध्ये सुषिरं तत्रैव भूतपञ्चकम्
तन्मध्ये च महेशानं ध्यायेद्दीप्तिमयं शुभम्
तं देहमाकाशदीपे प्रदहेज्ज्ञानवह्निना
दग्ध्वाकाशमथो वायुमग्निभूतं तथा दहेत्
तदाश्रितान्गुणान्दग्ध्वा ततो देहं प्रदाहयेत्
शिखामध्यस्थितं विष्णुमानन्दरसनिर्भरम्
शिवाङ्गोत्पन्नकिरणैरमृतद्रवसंयुतैः
अनेन प्लावितं भूतग्रामं संचिन्तयेत्परम्
पूजां कर्तुं जप्यकर्मापि पश्चादेवं ध्यायेद्ब्रह्महत्यादिशुद्ध्यै
सदाशिवं दीपमध्ये विचिन्त्य पञ्चाक्षरेणार्चनमव्ययं तु
औदुंबरं राजतं स्वर्णपीठं वस्त्रादिच्छन्नं सर्वमेवेह पीठम्
कुर्यात्पीठे चोर्द्ध्वके नागयुग्मं देवाभ्याशे दक्षिणे वामतश्च
सुश्वेतेन तस्य मध्ये महेशं लिङ्गाकारं पीठयुक्तं प्रपूज्यम्
पुष्पैः पत्रैः श्रीतिलैरक्षतैश्च तिलोन्मिश्रैः केवलैश्चप्रपूज्य
पूजाशेषं ते समाप्याथ सर्वे गीतं नृत्यं तत्र तत्रापि चक्रुः
काले चास्मिन्सुव्रते गौतमस्य शिष्यः प्राप्तः शङ्करात्मेति नाम्ना
क्वचिद्द्विजातिप्रवरः क्वचिञ्चण्डालसन्निभः
गर्जत्युत्पतते चैव नृत्यति स्तौति गायति
शिवज्ञानैकसंपन्नः परमानन्दनिर्भरः
बुभुजे गुरुणा साकं क्वचिदुच्छिष्टमेव च
हस्तं गृहीत्वैव गुरोः स्वयमेवाभुनक्क्वचित्