दीपं प्रज्वालयेत्तत्र गणेशस्मृतिपूर्वकम्
तण्डुलाष्टदले वापि विधिवत्स्थापयेद्धूटम्
जलाक्षतान्समादाय दीपं संकल्पयेत्ततः
प्रणवः पाशमाये च शिखा कार्ताक्षराणि च
बाहवे इति वर्णान्ते सहस्रपदमुच्चरेत्
आत्रेयायानुसूयान्ते गर्भरत्नाय तत्परम्
दीपं गृहाण अमुकं रक्ष रक्ष पदं पुनः
शत्रून् जहिद्वयं माया तारः स्वं बीजमात्मभूः
भिमुखेनामुकं रक्ष अमुकान्ते वरप्रद
वेदादिकामचामुण्डाः स्वाहा तु पूसबिन्दुकौ
दत्तात्रेयो मुनिर्मालामन्त्रस्य परिकीर्तितः
चामुण्डया षडङ्गानि चरेत्षड्दीर्घयुक्तया
गोविन्दाढ्यो हली सेंदुश्चामुण्डाबीजमीरितम्
तारो ऽनन्तो बिन्दुयुक्तो मायास्वं वामनेत्रयुक्
ऋषिः पूर्वोदितोनुष्टुप्छन्दो ऽन्यत्पूर्ववत्पुनः
एवं दीपप्रदानस्य कर्ताप्नोत्यखिले ऽप्सितम्
विप्रस्य दर्शनं तत्र शुभदं परिकीर्तितम्
आख्वोत्वोर्दर्शनं दुष्टं गवाश्वस्य सुखावहम्
शब्दा भयदा कर्तुरुज्ज्वला सुखदा मता
कृते दीपे यदा पात्रं भग्नं दृश्यते दैवतः
वर्त्यतरं यदा कुर्यात्कार्यं सिद्ध्येद्विलंबतः
अशुचिस्पर्शने व्याधिर्दीपनाशे तु चौरभीः
पात्रारंभे वसुपलैः कृतो दीपो ऽखिलेष्टदः
आसमाप्तेः प्रकुर्वीत ब्रह्मचर्यं च भूशयः
जपेत्सहस्रं प्रत्येकं मन्त्रराजं नवाक्षरम्
एकपादेन दीपाग्रे स्थित्वा यो मन्त्रनायकम्
समाप्य शोभनदिने संभोज्य द्विजसत्तमान्
कर्ता तु दक्षिणां दद्यात्पुष्कलां तोषहेतवे
गुर्वाज्ञया स्वयं कुर्याद्यदि वा कारये द्गुरुः
गुर्वाज्ञामन्तरा कुर्याद्यो दीपं स्वेष्टसिद्धये