अकण्टकां श्रियां देहि मत्सुतानां दिवौकसाम्
अज्ञातं किं तव श्रीश किं मामीहयसि प्रभो
वृथापुत्रास्मि देवेश दैतेयैः परिपीडिता
तानहत्वा श्रियं देहि मत्सुतेभ्यः सुरेश्वर
उवाच हर्षयन्विप्र देवमातरमादरात्
यतः सपन्तिपुत्रेषु वात्सल्यं देवि दुर्लभम्
तेषां संपद्वरा पुत्रा न हीयन्ते कदाचन
न तस्य पुत्रशोकः स्यादेष धर्मः सनातनः
असंख्याताण्डरोमाणं सर्वेशं सर्वकारणम्
तमहं देवदेवेशं धारयाम किथं प्रभो
धारयामि कथं देव त्वामहं पुरुषोत्तमम्
मुच्यते स कथं देवोग्राम्येषु जनिमर्हति
तथायमपि को वेद तव विश्वेश चेष्टितम्
त्वामेव चिन्तये देव यथेच्छासि तथा कुरु
दत्त्वाभयं देवमातुरिदं वचनमब्रवीत्
तथापि शृणु वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं शुभे
वंहति सततं तें मां गतासूया अदाम्भिकाः
मत्कथाश्रवणासक्ता वहन्ति सततं हि माम्
वहन्ति सततं देवि स्त्रियो ऽपि त्यक्तप्रत्सराः
हितकृद्वाह्यणानां यः स मां वहति सर्वदा
लोकानुग्रहशीलाश्च सततं ते वहन्ति माम्
नषुंसकाः परस्त्रीषु ते वहन्ति च मां सदा
गोरक्षणपरा ये च सततं मां वहन्ति ते
अन्नोदकप्रदातारो वहॄन्ति सततं हि माम्
संप्राप्य पुत्रभावं ते साधयिष्ये मनोरथम्
दत्त्वा कण्ठगतां मालामभयं च तिरोदधे
प्रणम्य कमलाकान्तं पुनः स्वस्थआनमाव्रजत्
असूत समये पुत्रं सर्वलोकनमस्कृतम्
सुधाकलशदध्यन्नकरं वामनसंज्ञितम्
सर्वाभरणंसंयुक्तं पीताम्बरधरं हरिम्