प्रायोगा बहवस्तत्र संक्षेपाद्गदिता मया
तस्यासाध्यं न वै किञ्चिद्विद्यते भुवनत्रये
अविनीताय शिष्याय पिशुनाय कदाचन
बहुना किमिहोक्तेन सर्वं दद्यात्कपीश्वरः
तारो नमो हनुमते जाठरत्रयमीरयेत्
आत्मतत्त्वं ततः पश्चात्प्रकाशययुगं ततः
वसिष्ठो ऽस्य मुनिश्छन्दो ऽनुष्टुप् च देवताः पुनः
मन्त्रार्णैश्च षडङ्गानि कृत्वा ध्यायेत्कपीश्वरम्
अध्यात्मचित्तमासीनं कदलीवनमध्यगम्
ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षं दशांशं जुहुयात्तिलैः
जप्तो ऽयं मदनक्षोभं नाशयत्येव निश्चितम्
अथ मन्त्रातरं वाक्ष्ये भूतविद्रावणं परम्
पवनो वनपुत्रान्ते आवेशिद्वयमीरयेत्
ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दो ऽत्र देवता पुनः
षड्दीर्घाढ्येन बीजेन षडङ्गानि समाचरेत्
पारिजातद्रुमूलस्थं चिन्तयेत्साधकोत्तमः
त्रिमध्वक्तैर्यञ्जत्पीठे पूर्वोक्तेपूर्ववत्सुधीः
आक्रन्दंस्तं विमुच्याथ ग्रहः शीघ्रं पलायते
परीक्षिताय शिष्याय देया वा निजसूनवे
विशेषतः समाराध्य यथोक्तं फलमाप्नुयात्
जायन्ते ऽथ प्रलीयन्ते स्वस्वकर्मानुसारतः
समुल्लङ्घ्य नृपानन्यानेतन्मे नुद संशयम्
यथा सेव्यत्वमापन्नः कार्तवीर्यार्जुनो भुवि
दत्तात्रेयं समाराध्य लब्धवांस्तेज उत्तमम्
शत्रूञ्जयति संग्रामे नष्टं प्राप्नोति सत्वरम्
तुभ्यं प्रकाशयिष्ये ऽहं सर्वसिद्धिप्रदायकम्
वेधाधरेन्दुशान्त्याढ्यो निद्रयाशाग्नि बिन्दुयुक्
रेफोवा द्यासनो ऽनन्तो वह्निजौ कर्णसंस्थितौ
ऊनर्विशतिवर्णो ऽयं तारादिर्नखवर्णकः
कार्तवीर्यार्जुनो देवो बीजशक्तिर्ध्रुवश्च हृत्