अस्यापि मन्त्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै
ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः
मूलमन्त्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया
पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम्
रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च
ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम्
सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत्
महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम्
यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः
तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः
सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमन्तेति चोद्धरेत्
धग्गन्ते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः
मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः
नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः
शकलं वंशजं तस्योपरि मुञ्चेत्कपिं स्मरेत्
बदरीभूरुहोत्थां तां मन्त्रेणानेन सप्तधा
सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम्
अमुकस्य शृङ्खलां त्रोटयद्वितयमीरयेत्
ईश्वरो ऽस्य मुनिश्छन्दो ऽनुष्टुप्च देवता पुनः
हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बन्धमोक्षे नियोगता
वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टङ्कमन्यतः
एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः
महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः
यन्त्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम्
षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमाञ्जनेयपदं लिखेत्
गोरोचनाकुङ्कुमेन लिखित्वा यन्त्रमुत्तमम्
यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत्
एवं कृते महाकारागृहान्मन्त्री विमुच्यते
तोयं शशेषे मकरे परिमुञ्चति मुञ्चति
इमं मन्त्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः