सुखं त्वं तिष्ट सुभगे पुत्रानस्मान्न खेदय
गावो वा पशवो वापियत्र गावो महीरुहाः
दरिद्रो वापि रोगी वा देशान्तरगतो ऽपि वा
अन्ने वा सलिले वापि धनादौ वा प्रियासु च
साध्वी च स्त्री पतिप्राणा गन्तव्यं तेन वै वनम्
गृहं च मार्यातनयेर्विहीनं यथा तथा मातृविहीनमर्त्यः
इत्युक्ताप्यदितिर्दैप्यैर्न चचाल समाधितः
निरीक्ष्य क्रोधसंयुक्ता हन्तुं चक्रुर्मनोरथम्
दंष्ट्रग्रैरसृजन्वह्निं सो ऽदहत्काननं क्षणात्
तेनैव दग्धा दैतेया ये प्रधर्षयितुं गताः
संरक्षिता विष्णुसुदर्शनेन दैत्यान्तकेन स्वजनानुकम्पिना
स वह्निरदितिं मुक्त्वा कथं तानदहत्क्षणात्
परोपदेशनिरताः सज्जना हि मुनीश्वराः
हरिध्यानपरान्साधून्कः समर्थः प्रबाधितुम्
देवाः सिद्धा मुनीश्वाश्च नित्यं तिष्टन्ति सत्तमाः
हरिनामपराणां च किमु ध्यानरतात्मनाम्
यत्र तिष्टति तत्रैव लक्ष्मीः सर्वाश्च देवताः
राजा वा तस्करो वापि व्याधयश्च न सन्ति हि
डाकिन्यो राक्षसाश्चैव न बाधन्ते ऽच्युतार्चकम्
यत्र तिष्टति तत्रैव सर्वतीर्थानि देवताः
तत्रैव सर्वश्रेयांसि तत्तीर्थं तत्तपोवनम्
स्तोत्रैर्वाप्यर्हणाभिर्वा किमु ध्यानेन कथ्यते
सादितिर्नैव दग्धाभूद्विष्णुचक्राभिर क्षिता
प्रादुरासीत्समीपे ऽस्याः शङ्खचक्रगदाधरः
स्पृशन्करेण पुण्येन प्राह कश्यपवल्लभाम्
चिरं श्रान्तासि भद्रं ते भविशष्यति न संशयः
मा भैर्भद्रे महाभागे ध्रुवं श्रेयो भविष्यति
तुष्टाव प्रणिपत्यैनं सर्वलोकसुखावहम्
सत्त्वादिगुणभेदेन लोकव्यापारकारण
सर्वैकरुपरुपाय निर्गुणाय गुणात्मने