इत्याज चाश्वमेघैः स विष्णुप्रीणनतत्परः
देवानां प्रीणनार्थाय यैः क्रियन्ते द्विजैर्मखाः
अदितिः स्वात्मजान्वीक्ष्य देवमातातिदुःखिता
किञ्चित्कालं समासीना तिष्टन्ती च ततः परम्
कञ्चित्कालं फलाहारा ततः शीर्णदलाशना
सञ्चिदानन्दसन्दोहं ध्यायत्यात्मानमत्मना
दुरन्तं तत्तपः श्रुत्वा दैतेया मायिनो ऽदितिम्
किमर्थं तप्यते मातः शरीरपरिशोषणम्
त्यजेदं दुःखबहुलं कायशोषणकारणम्
शरीरं यन्ततो रक्ष्यं धर्मसाधनतत्परैः
सुखं त्वं तिष्ट सुभगे पुत्रानस्मान्न खेदय
गावो वा पशवो वापियत्र गावो महीरुहाः
दरिद्रो वापि रोगी वा देशान्तरगतो ऽपि वा
अन्ने वा सलिले वापि धनादौ वा प्रियासु च
साध्वी च स्त्री पतिप्राणा गन्तव्यं तेन वै वनम्
गृहं च मार्यातनयेर्विहीनं यथा तथा मातृविहीनमर्त्यः
इत्युक्ताप्यदितिर्दैप्यैर्न चचाल समाधितः
निरीक्ष्य क्रोधसंयुक्ता हन्तुं चक्रुर्मनोरथम्
दंष्ट्रग्रैरसृजन्वह्निं सो ऽदहत्काननं क्षणात्
तेनैव दग्धा दैतेया ये प्रधर्षयितुं गताः
संरक्षिता विष्णुसुदर्शनेन दैत्यान्तकेन स्वजनानुकम्पिना
स वह्निरदितिं मुक्त्वा कथं तानदहत्क्षणात्
परोपदेशनिरताः सज्जना हि मुनीश्वराः
हरिध्यानपरान्साधून्कः समर्थः प्रबाधितुम्
देवाः सिद्धा मुनीश्वाश्च नित्यं तिष्टन्ति सत्तमाः
हरिनामपराणां च किमु ध्यानरतात्मनाम्
यत्र तिष्टति तत्रैव लक्ष्मीः सर्वाश्च देवताः
राजा वा तस्करो वापि व्याधयश्च न सन्ति हि
डाकिन्यो राक्षसाश्चैव न बाधन्ते ऽच्युतार्चकम्
यत्र तिष्टति तत्रैव सर्वतीर्थानि देवताः