नृसिंहान्तं वह्निजायास्त्रायफटू मन्त्र ईरितः
तारः क्षां च सहस्रान्ते क्षरशब्दाद्विजृंभितम्
मारः क्षीं च महातेनुं प्रभान्ते विकरेति च
तारः क्षूं तप्तयंहायश्चादृक्केशान्त ईरयेत्
नख स्पर्शाद्दिव्यसिंह नमो ऽस्तु भगवन् हरिः
अनेन च शिखा प्रोक्ता कवचं तदनन्तरम्
विह्वलितनृसिंहाय स्वाहान्तं कवचं स्मृतम्
धारणेग्नि प्रियान्तो ऽयं नेत्रमन्त्रः प्रकीर्तितः
सहस्रान्ते युधायाथं नृसिंहायाग्निसुंदरी
उद्यदर्कसहस्राभं त्रीक्षणं भीसभूषणम्
एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सहस्रं पायेन चग
प्रागुक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः
चक्र शङ्खं च पाशं वाङ्कुशं कुलिशमेव च
लोकेशानपि वज्राद्यान्पूजयेत्तदनन्तरम्
भस्माभिमन्त्रितं कृत्वा ग्रहग्रस्तं विलेपयेत्
अनेनैव विधानेन यक्षराक्षसकिन्नरः
पराभिचारकृत्यानि मनुनानेन मन्त्रितम्
सुदिने स्थापयेत्कुम्भे सर्वतोभद्रमण्डले
तेनाभिषिक्तो मनुजः सर्वापत्तिं तरेद् ध्रुवम्
तन्नो नृसिंहः शब्दान्ते वदेंश्चैव प्रचोदयात्
एतस्याः स्मरणादेव सर्वपापक्षयो भवेत्
महाबलाय स्वाहान्तो मन्त्रो वसुधराक्षरः
तारो बीजं तथा शक्तिर्वह्निजाया प्रकीर्तिता
वर्णैः षडङ्गं कृत्वा च मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः
पृष्टे हृद्युदरे नाभौ गुह्ये चोरुस्थले पुनः
अष्टादशैव मन्त्रोत्थास्ततो देवं विचिन्तयेत्
अलकैर्विलसद्वक्त्रं कुम्भं शुद्धांबुपूरितम्
लक्षत्रयं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं घृतप्लुतैः
चन्द्रान्ते कल्पिते पीठे पूर्वोक्तें पूजयेञ्च तम्
केसरेषु षडङ्गानि संपूज्य दिग्दलेषु च