मातरः सर्वभूतानामापो देव्यः पुनन्तु माम्
क्षालयन्ति च तां स्पर्शादापो देव्यः पुनन्तु माम्
ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्धन्तु वो नमः
सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः
पिबेद्धिरुद्धं नो कुर्यादेषां तु नियतो विधिः
स्वेष्टदेवं समुद्वास्य मन्त्री मार्तण्डमण्डले
वाससी परिधायाथ कुर्यात्सन्ध्यादिकं सुधीः
अथवा भस्मना स्नातो रजोभिश्चैव वाक्षमः
केशवेन तथा नारायणेन माधवेन च
मधुसूदनत्रिविक्रमाभ्यामोष्ठौ च मार्जयेत्
हृषीकेशपद्मनाभाभ्यां स्पृशेञ्चरणौ ततः
वासुदेवेन प्रद्युम्नेन स्पृशेन्नासिके ततः
अधोक्षजनृसिंहाभ्यां श्रवणे संस्पृशेत्तथा
हरिणा विष्णुनांसौ च वैष्णवाचमनं त्विदम्
मुखे नसोः प्रदेशिन्यानामया नेत्रकर्णयोः
आत्मविद्याशिवैस्तत्त्वैः स्वाहान्तैः शैवमीरितम्
आत्मविद्यासिवैरेव शैवं स्वाहावसानिकैः
वाग्लज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं द्विजाचमनमर्थदम्
नन्दकं हृदये शङ्खचक्रे चैव भुजद्वये
कर्णमूले पार्श्वयोश्च पृष्टे नाभौ ककुद्यपि
अग्निहोत्रोद्भवं भस्म गृहीत्वा त्र्यंबकेण तु
क्रमात्तत्पुरुषाघोरसद्योजातादिनामभिः
शैवं शाक्तस्त्रिकोणा भं नारीवद्वा समाचरेत्
आचम्य विधिवन्मन्त्री तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत्
सप्तधा तज्जलेनाथ मूर्द्धानमभिषेचयेत्
आदाय वामहस्तेंऽबु दक्षेणाच्छाद्य पाणिना
मूलेन तस्मात् श्चोतद्भिर्बिन्दुभिस्तत्त्वमुद्रया
कृत्वा तदक्षरं मन्त्री नासिकान्तिकमानयेत्
प्रक्षाल्यान्तर्गतं तेन कल्मषं तज्जलं पुनः
क्षिपेदस्त्रेण तत्पश्चात्कल्पिते कुलिशोपले