विहङ्गमान्प्लवङ्गांश्च प्रशस्तांस्तानभक्षयत्
रक्तान्तप्रेतकेशैशअच चित्रासीद्भूर्भयङ्करी
कृत्वातिदुःखितां पश्चाद्वनान्तरमुपागमत्
जगाम नर्मदातीरं मुनिसिद्धनिषेवितम्
अपश्यत्कञ्चन मुनिं रमन्तं प्रियया सह
जाग्राह चातिवेगेन व्याधो मृगशिशं यथा
शिरस्यञ्जलिमाधाय प्रोवाच भयविह्वाला
प्राणप्रिय प्रदानेन कुरु पूर्णं मनोरथम्
न राक्षसस्ततो ऽनाथां पाहि मां विजने वने
तथापि बालवैधव्यं किं वक्ष्याम्यरिमर्दन
पतिरेव परो बन्धुः परमं जीवनं मम
त्रायस्व बन्धुरहितां बालापत्यां जनेश्वर
दुहिताहं भगवतस्त्राहि मां पतिदानतः
वदन्तीति महाप्राज्ञाः प्राणदानं कुरुष्व मे
एवं संप्रार्थ्यमानो ऽपि ब्राह्मण्या राक्षसो द्विजम् अभक्षयकृष्णसारशिशुं व्याघ्रो यथा बलात्
पूर्वशापहतं भूपमशपत्क्रोधिता पुनः
तस्मात्स्त्रीसङ्गमं प्रात्पस्त्वमपि प्राप्स्यसे मृतिम्
राक्षसत्वं ध्रुवं ते ऽस्तु मत्पतिर्भक्षितो यतः
प्रमन्युः प्राहि विसृजन्कोपादङ्गारसंचयम्
एकस्यैवापराधस्य शापस्त्वेको ममोचितः
पिशाचयोनिमद्यैव याहि पुत्रसमन्विता
क्षुधार्ता सुस्वरं भीमारुरोदापत्यसंयुता
जग्मतुर्नर्मदातीरे वनं राक्षससेवितम्
तत्रास्ते दुःखसंतत्पः कश्चिल्लोकविरोधकृत्
उवाच क्रोधबहुलो वटस्थो ब्रह्मराक्षसः
ईदृशौ केन पापेन जातौ मे ब्रुवतां ध्रुवम्
सर्वं निवेदयित्वास्मै पश्चादेतदुवाच ह
सख्युर्ममाति स्नेहेन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि
स हि पापपालं भुङ्क्ते यातनास्तु युगायुतम्
तस्मान्मित्रेषु मतिमान्न कुर्याद्वंयनं कदा