ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गपूजिते
संश्लिष्टे श्वेतपीते च रुक्मरूप्यमये शुभे
सो ऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः
अदृश्येतां द्विजश्रेष्ठ तदद्भुतमिवाभवत्
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननम्
निराकारं तु साकाराददृशुस्तं विवाससः
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्टतो ऽनुससार ह
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतो ऽभवत्तदा
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ
शशंसुर्मुनयः सिद्धा गतिं तस्मै सुतस्य ताम्
स्वयं पित्रा स्वरेणोञ्चैस्त्रींल्लोकाननुनाद्य वै
प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोः शब्देनानुनादयन्
प्रत्याहरज्जगत्सर्वमुञ्चैः स्थावरजङ्गमम्
गिरिगह्वरपृष्टेषु व्याजहार शुकं प्रति
गुणान्संत्यज्य सत्त्वादीन्पदमध्यगमत्परम्
सो ऽनुनीतो भगवता व्यासो रुद्रेण नारद
पश्यसि विप्र नायान्तं ब्रह्मभूतं निजान्तिरे
श्वाश्रमं स शुको ब्रह्मभूतो लोकांश्चचार ह
नरनारायणौ द्रष्टुं ययौ बदरिकाश्रमम्
स्वयं च तत्र तपसि स्थितः शुकमनुस्मरन्
श्वेतद्वीपं गतस्तात यत्र त्वमगमः पुरा
दृष्टः श्रुतिविमृग्यो हि देवदेवो जनार्दनः
त्वया दृष्टो ऽस्मि योगीन्द्र सर्वदेवरहःस्थितः
त्वं सदागतिमार्गस्थो लोकान्पश्य यथेच्छया
वैकुण्ठं प्रययौ विप्र सर्वलोकनमस्कृतम्
यं भान्तमनुभान्त्येते लोकाः सर्वे ऽपि नारद
वाप्य उत्पलंसंछन्नाः सुरस्त्रीक्रीडनाकुलाः
तत्र द्वाःस्थैश्चतुर्हस्तेनार्नाभरणभूषितैः
प्रविश्याभ्यान्तरं तत्र देवदेवं चतुर्भुजम्