ब्रह्मणः पदमन्वेष्टुमुत्सुकः पितरं ययौ
शुकः प्रदक्षिणीकृत्य ययौ कैलासपर्वतम्
क्षणैकं स्थीयतां पुत्र इति च क्रोश दुर्मनाः
मोक्षमेवानुसंचित्य गत एव परं पदम्
पुनः पप्रच्छ तं विप्र शुकाभिपतनं मुनिम्
यच्छ्रृत्वा मानसं मे ऽद्य शान्तिमग्र्यामुपागतम्
नहि सम्पूर्णतामेति तृष्णा कृष्णगुणार्णवे
कुत्र ते निवसंतीह संशयो मे महानयम्
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं महामुनिः
ततः स प्राङ्मुखो विद्वानादित्येन विरोचिते
न तत्र पक्षिसंघातो न शब्दो न च दर्शनम्
स ददर्श तदात्मानं सर्वसंगविनिःसृतः
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये
अन्तरीक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः
ददृशुः सर्वभूतानि मनोमारुतरंहसम्
पुष्प वर्षैश्च दिव्यैस्तमवचक्रुर्दिवौकसः
ऋषयश्चैव संसिद्धाः को ऽयं सिद्धिमुपागतः
उवाच च महातेजास्तानृषीन्संप्रहर्षितः
तस्मै प्रतिवचोदेयं भवद्भिस्तु समाहितैः
तमो ह्यष्टविधं त्यक्त्वा जहौ पञ्चविधं रजः
ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गपूजिते
संश्लिष्टे श्वेतपीते च रुक्मरूप्यमये शुभे
सो ऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः
अदृश्येतां द्विजश्रेष्ठ तदद्भुतमिवाभवत्
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः
शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननम्
निराकारं तु साकाराददृशुस्तं विवाससः
उत्तमां गतिमास्थाय पृष्टतो ऽनुससार ह
दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतो ऽभवत्तदा
निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ