यतते च यथाशक्ति न च तद्वर्तते तथा
नाप्रियं प्रतिपद्येरन्नुत्थानस्य फलं प्रति
अप्रमत्ताः शठाः क्रूरा विक्रान्ताः पर्युपासते
स्वं स्वं च पुनरन्येषां न कञ्चिदतिगच्छति
वहॄन्ति शिबिकामन्ये यान्त्यन्ये शिबिकारुहः
मनुजाश्च गतश्रीकाः शतशो विविधाः स्त्रियाः
इदमन्यत्परं पश्य नात्र मोहं करिष्यसि
सर्वं त्यक्त्वा स्वरूपस्थः सुखी भव निरामयः
येन देवाः परित्यज्य भर्त्यलोकं दिवं गताः
सनत्कुमारः प्रययौ पूजितस्तेन सादरम्
ब्रह्मणः पदमन्वेष्टुमुत्सुकः पितरं ययौ
शुकः प्रदक्षिणीकृत्य ययौ कैलासपर्वतम्
क्षणैकं स्थीयतां पुत्र इति च क्रोश दुर्मनाः
मोक्षमेवानुसंचित्य गत एव परं पदम्
पुनः पप्रच्छ तं विप्र शुकाभिपतनं मुनिम्
यच्छ्रृत्वा मानसं मे ऽद्य शान्तिमग्र्यामुपागतम्
नहि सम्पूर्णतामेति तृष्णा कृष्णगुणार्णवे
कुत्र ते निवसंतीह संशयो मे महानयम्
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं महामुनिः
ततः स प्राङ्मुखो विद्वानादित्येन विरोचिते
न तत्र पक्षिसंघातो न शब्दो न च दर्शनम्
स ददर्श तदात्मानं सर्वसंगविनिःसृतः
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये
अन्तरीक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः
ददृशुः सर्वभूतानि मनोमारुतरंहसम्
पुष्प वर्षैश्च दिव्यैस्तमवचक्रुर्दिवौकसः
ऋषयश्चैव संसिद्धाः को ऽयं सिद्धिमुपागतः
उवाच च महातेजास्तानृषीन्संप्रहर्षितः
तस्मै प्रतिवचोदेयं भवद्भिस्तु समाहितैः
तमो ह्यष्टविधं त्यक्त्वा जहौ पञ्चविधं रजः