काञ्चनं चायसं चैव सुखदुःखे तथैव च
जीवितं मरणं चैव ब्रह्म संपद्यते तदा
तर्थेद्रियाणि मनसा संयन्तव्यानि भिक्षुणा
तथा बुद्धिप्रदीपेन शक्य आत्मा निरीक्षितुम्
यञ्चान्यदपि वेत्तव्यं तत्त्वतो वेत्ति तद्भवान्
गुरोश्चैव प्रसादेन तव चैवोपशिक्षया
ज्ञानं दिव्यं समादीप्तं तेनासि विदितो विदितो मम
अधिकं च तवैश्वर्यं तञ्च त्वं नावबुध्यसे
उत्पन्ने चापि विज्ञा ने नाधिगच्छन्ति ताङ्गतिम्
विमुच्य हृदयग्रन्थीनार्तिमासादयन्ति ताम्
व्यवसायादृते ब्रह्मन्नासादयति तत्पदम्
नौत्सुक्यं नृत्यगीतेषु न राग उपजायते
पश्यामित्वां महाभाग तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिम्
आस्थितं परमं मार्गे अक्षयं चाप्यनामयम्
तस्मिन्वै वर्तसे विप्रकिमन्यत्परिपृच्छसि
आत्मनात्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना
शैशिरं गिरिमासाद्य पाराशर्यं ददर्श च
आरर्णेयो विशुद्धात्मा दिवाकरसमप्रभः
ततो निवेदयामास पितुः सर्वमुदारधीः
तच्छत्वा वेदकर्तासौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना
समालिङ्ग्य सुतं व्यासः स्वपार्श्वस्थं चकार च
शैलशृङ्गाद्भुवं प्राप्ता याजनाध्यापने रताः
तूर्ष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत्
भो भो महर्षे बासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतो ऽयं न शोभते
वेदान्वेदविदा चैव सुप्रसन्नमनाः सदा
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्
वातो ऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवीजितः
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः
आख्यातुमर्हति भवान्सर्वं वायोर्विचैष्टितम्