पितुर्निदेशाज्जग्राह शुको ब्रह्मविदां वरः
शतं ब्राह्म्या श्रिया युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम्
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम्
पितुर्नियोगादगमज्जनकं मेथखिलं नृपम्
उक्तश्च मानुषेण त्वं तथा गच्छेत्यविस्मितः
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखाय क्षणात्त्वया
अहॄङ्कारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः
सगिरीं श्चाप्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत्
विदेहान्वै समासाद्य जनकेन समागमत्
तस्थौ तत्र महायोगी क्षुत्पिपासादिवर्जितः
तेषां तु द्वारपालानामेकस्तत्र व्यवस्थितः
जूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः
तत्रान्तःपुरसंबद्धं महच्चैत्रग्थोपमम्
दर्शयित्वासने स्थाप्य राजानं च व्यजिज्ञपत्
सेवायै तस्य भावस्य ज्ञानाय मुनिसतम
सूक्ष्मरक्तांबरधरास्तप्तकाञ्चनभूषणाः
परं पञ्चाशतस्तस्य पाद्यादीनि व्यकल्पयन्
तस्य भुक्तवतस्तात तास्ततः पुरकाननम्
क्रीडन्त्यश्च हसंत्यश्च गायन्त्यश्चैव ताः शुकम्
आरणेयस्तु शुद्धात्मा जितक्रोधो जितेन्द्रियः
पादशौचं तु कृत्वा वै शुकः संध्यामुपास्य च
पूर्वरात्रे तु तत्रासौ भूत्वा ध्यानपरायणः
ततः प्रातः समुत्थाय कृत्वा शौचमनन्तरम्
अनेन विधिना तत्र तदहःशेषमप्युत
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास नारद
पुरः पुरोहितं कृत्वा सर्वाण्यन्तः पुराणि च
महदासनमादाय सर्वरत्नविभूषितम्
तत्रोपविष्टं तं कार्ष्णिशास्त्रदृष्टेन कर्मणा