यथैव हि समिद्धो ऽग्निर्भाति हव्यमुपात्तवान्
बिभ्रञ्चित्रं च विप्रेन्द्र रूपवर्णमनुत्तमम्
अभ्येत्य स्नापयामास वारिणा स्वेन नारद
जगीयन्त च गन्धर्वा ननृतुञ्चाप्सरोगणाः
विश्वावसुश्च गन्धर्वस्तथा तुंबुरुनारदौ
तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः
दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः
तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः
तस्य देवेश्वरः शक्तो दिव्यमद्भुतदर्शनम्
हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः
आरणे यस्तदा दिव्यं प्राप्य जन्म महामुनिः
उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः
बृहस्पतिं स वव्रे च वेदवेदाङ्गभाष्यवित्
सो ऽधीत्य वेदानखिलान्सरहस्यान्ससंग्रहान्
गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः
देवतानामृषीणां च बाल्ये ऽपि सुमहातपाः
न त्वस्य रमते बुद्धि राश्रमेषु मुनीश्वर
स मोक्षमनुचिन्त्यैव शुकः पितरमभ्यगात्
मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान् प्रब्रवीतु मे
शृत्वा पुत्रस्य वचनं परमर्षिरुवाच तम्
पितुर्निदेशाज्जग्राह शुको ब्रह्मविदां वरः
शतं ब्राह्म्या श्रिया युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम्
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम्
पितुर्नियोगादगमज्जनकं मेथखिलं नृपम्
उक्तश्च मानुषेण त्वं तथा गच्छेत्यविस्मितः
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखाय क्षणात्त्वया
अहॄङ्कारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः
सगिरीं श्चाप्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत्