आससाद नदीं रेवां धर्मज्ञः स पिपासितः
भुक्त्वा च मन्त्रिभिः सार्ध्दं तां निशां तत्र चावसत्
बभ्राम मन्त्रिसहितो नर्मदातीरजे वने
आकर्णकृष्टबाणः सत् कृष्णसारं समन्वगात्
व्याघ्रद्वयं गुहासंस्थमपश्थमपश्यत्सुरते रतम्
धनुःसंहितबाणेन तेनासौ शरशास्त्रवित्
पतमाना तु साव्याघ्री षट्रत्रिंशद्योजनायता
पतितां स्वप्रियां वीक्ष्य द्विषन्स व्याघ्रराक्षसः
राजा तु भयसंविग्नो वनेसैन्यं समेत्य च
शङ्कमानस्तु तद्रक्षःकृत्या द्राजा सुदासजः
गते बहुतिथे काले हयमेधमखं नृपः
तत्र ब्रह्मादिदेवेभ्यो हविर्दत्त्वा यथाविधि
कर्तुं प्रतिक्रियां राज्ञे समायातोरुषान्वितः
राजानमभ्येत्य जगाद भोक्ष्ये मांसं समिच्छाम्यहमित्युवाच
स्थितश्च राजापि हरि यपात्रे धृत्वा गुरोरागमनं प्रतीक्षन्
समागताय गुरुवे ददौ तस्मौ ससादरम्
तं दृष्ट्वा चिन्तयामास गुरुः किमिति विस्मितः
अहो ऽस्य राज्ञो दौःशील्यमभक्ष्यं दत्तवान्मम
अभो ऽज्यं मद्विघाताय दत्त हि पृथिवीपते
नृमांसं रक्षसामेव भोज्यं दत्तं मम त्वया
इति शापं ददत्यस्मिन्सौदासो भयविह्वूलः
भूराशृ चिन्तयामास वशिष्टस्तेन नोदितः
राजापि जलमादाय वशिष्टं शप्तुमुद्यतः
मदयन्ती प्रियातस्य प्रत्युवाचाथ सुव्रता
त्वया यत्कर्म भोक्तव्यं तत्प्रात्पं नात्र संशयः
अरण्ये निर्जले देश स भवेद्धह्यराक्षसः
प्रयान्ति ब्रह्मसदनमिति शास्त्रेषु निश्चयः
जलं कुत्र क्षिपामीति चिन्तयामास चात्मना
इति मत्वा जलं तत्तु पादयोर्न्यक्षिपत्स्वयम्
कल्माषपाद इत्येवं ततः प्रभृति विस्तृतः