गङ्गां भगीरथायाः चिन्तयामा स धारणे
आनीय तज्जलैः स्पृष्ट्वा पूतान्निन्ये दिवं पितॄन्
यस्य पुत्रो मित्रसहः सर्वलोकेषु विश्रुतः
गङ्गाबिन्दुनिषेवेणंपुनर्मुक्तो नृपो ऽभवत्
गङ्गाबिन्दूभिषेकेण पुनः शुद्धो ऽबयत्कथम्
शृण्वतां वदतां चैव गङ्गाख्यानं शुभावहम्
बुभुजे पृथिवीं सर्वां पितृवद्रञ्जयन्प्रजाः
रक्षिता तद्वदमुना सर्वधर्माविरोधिना
त्रिंशदष्टसहस्राणि बुभुजे पृथिवीं युवा
विवेश्व सबलः सम्यक् शोधितं ह्यासमन्त्रिभिः
आससाद नदीं रेवां धर्मज्ञः स पिपासितः
भुक्त्वा च मन्त्रिभिः सार्ध्दं तां निशां तत्र चावसत्
बभ्राम मन्त्रिसहितो नर्मदातीरजे वने
आकर्णकृष्टबाणः सत् कृष्णसारं समन्वगात्
व्याघ्रद्वयं गुहासंस्थमपश्थमपश्यत्सुरते रतम्
धनुःसंहितबाणेन तेनासौ शरशास्त्रवित्
पतमाना तु साव्याघ्री षट्रत्रिंशद्योजनायता
पतितां स्वप्रियां वीक्ष्य द्विषन्स व्याघ्रराक्षसः
राजा तु भयसंविग्नो वनेसैन्यं समेत्य च
शङ्कमानस्तु तद्रक्षःकृत्या द्राजा सुदासजः
गते बहुतिथे काले हयमेधमखं नृपः
तत्र ब्रह्मादिदेवेभ्यो हविर्दत्त्वा यथाविधि
कर्तुं प्रतिक्रियां राज्ञे समायातोरुषान्वितः
राजानमभ्येत्य जगाद भोक्ष्ये मांसं समिच्छाम्यहमित्युवाच
स्थितश्च राजापि हरि यपात्रे धृत्वा गुरोरागमनं प्रतीक्षन्
समागताय गुरुवे ददौ तस्मौ ससादरम्
तं दृष्ट्वा चिन्तयामास गुरुः किमिति विस्मितः
अहो ऽस्य राज्ञो दौःशील्यमभक्ष्यं दत्तवान्मम
अभो ऽज्यं मद्विघाताय दत्त हि पृथिवीपते
नृमांसं रक्षसामेव भोज्यं दत्तं मम त्वया