सुषाव सुशुभे काले शुश्रूषानष्टकिल्बिषा
न तदातिसुखं किं वा नराणां पुण्यकर्मणाम्
तत्सर्वं नाशयत्याशु परिचर्या महात्मनाम्
कलामात्रो ऽपि शीताशुः शंभुना स्वीकृतो यथा
इहामुत्र च विग्नेन्द्र सन्तः पूज्यतमास्ततः
गर्भं प्रात्पो गरो जीर्णो मासत्रयमहो ऽद्भुतम्
जातकर्म चचकारासौ तन्नाम सगरेति च
चौलोपवीतकर्माणि तथा चक्रे मुनीश्वरः
समर्थं सगरं दृष्ट्वा किञ्चिदुद्भिन्नशैशवम्
सगरः शिक्षितस्तेन सम्यगौर्वर्षिणा मुने
सभित्कुशांवुपुष्पादि प्रत्यहं समुपानयत्
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा सगरो विनयान्वितः
तत्सर्वं मेसमाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम
पित्रा विहीना ये लोके जीवन्तो ऽपि मृतोपमाः
यस्य माता पिता नास्ति सुखं तस्य न विद्यते
अपुत्रस्य वृथां जन्म ऋणग्रस्तस्य चैव हि
पतिहीना यथा नारी पितृहीनस्तथा शिशुः
पशुहीनो यथा वैश्यस्तया पित्रा विनार्भक्तः
तपो यथा दयाहीनं सथा पित्रा विवार्भकः
बेदहीनो यथा वाजी तथा पित्रा विनार्भक्तः
तथा पित्रा विहीनस्तु बहुदुःखान्वितः सुतः
संपृष्टं तद्यथावृत्तं सर्वं तस्मै न्यवेदयत्
हनिष्यामीत्यरातीन्स प्रतिज्ञामकरोत्तदा
प्रस्थापितः प्रतस्थे च तेनैव मुनिना वदा
वशिष्टं स्वकुलाचार्यं प्रात्पः प्रीतिसमन्वितः
सर्वं विज्ञापत्रामास ज्ञानदृष्ट्या विजानते
तेनैव मुनिनावाप खड्गं वज्रोपमं धनुः
आशीर्भिरर्चितः सद्यः प्रतस्थे प्रणिपत्य तम्
सपुत्रपौत्रान्सगणानकरोत्स्वर्गासिनः
केचिद्विनष्टा संत्रस्तास्तथा चान्ये प्रदुद्रुवुः