सो ऽहं स च त्वं स च सर्वमेतदात्मांस्वयं भात्यपभेदमोहः
स चापि जातिस्मरणावबोदस्तत्रैव जन्मन्यपवर्गमाप
ब्राह्मणक्षत्रियविशां श्रोर्तृआणां चापि मुक्तिदम्
ब्रह्मज्ञानमिदं शुद्धं किमन्यत्कथयामि वै
असंतुष्ट इव प्राह भ्रातरं तं सनन्दनम्
तथापि नात्मा प्रीयेत शृण्वन्हरिकथां मुहुः
सिद्धिं सुमहतीं प्राप्तो निर्विण्णो ऽवान्तरं बहिः
न जायते कथं प्राप्तो ज्ञानं व्यासात्मजः शिशुः
समाख्याहि महाभाग मो७शास्त्रार्थविद्भवान्
यां श्रुत्वा ब्रह्मतत्त्वज्ञो जायते मानवो मुने
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं यो ऽनूचानः स नो महान्
तन्मे कर्म समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम
यज्ज्ञात्वा साङ्गवेदानामभिज्ञो जायते नरः
छन्दःशास्त्रं षडेतानि वादाङ्गानि विदुर्बुधाः
वेदाश्चत्वार एवैते प्रोक्ता धर्मनिरूपणे
सो ऽनूचानः प्रभवति नान्यथा ग्रन्थकोटिभिः
त्वंमस्मासु महाविज्ञः सांगेष्वेतेषु मानद
संक्षेपात्कथयिष्यामि सारमेषां सुनिश्चितम्
वेदानां वेदविद्भिस्तु तच्छृणुष्व वदामि ते
कृतान्ते स्वरशास्त्राणां प्रयोक्तव्य विशेषतः
सामसु त्र्यन्तरं विद्यादेतावत्स्वरतो ऽन्तरम्
अविज्ञानाद्धि शिक्षायास्तेषां भवति विस्वरः
स वाग्वज्रो यजमानं हिर्नास्ति यथेन्द्रशत्रुः स्वरतो ऽपराधात्
सवनान्याहुरेतानि साम वाप्यर्द्धतोंऽतरम्
न च शक्तो ऽसि व्यक्तस्तु तथा प्रावचना विधिः
ऋग्वेदे सामवेदे च वक्तव्यः प्रथमः स्वरः
उच्चमध्यमसंघातः स्वरो भवति पार्थिवः
द्वितीयाद्यास्तु मद्रान्तास्तैत्तिरीयाश्चतुःस्वरान्
मन्द्रः क्रुष्टो मुनीश्वर एतान्कुर्वन्ति सामगाः
तथा शातपथावेतौ स्वरौ वाजसनेयिनाम्