आत्मन्येव न दोषाय शब्दो ऽहमिति यो द्विजा
अनात्मन्यात्मविज्ञानं शब्दो वा श्रुतिलक्षणः
एतेनाहं यतः सर्वे वाङ्निष्पादनहेतवः
तथापि वागहमेद्वक्तुमित्थं न युज्यते
ततो ऽहमिति कुत्रैनां संज्ञां राजन्करोम्यहम्
न देहो ऽहमयं चान्ये वक्तुमेवमपीष्यते
तददा हि को भवान्को ऽहमित्येतद्विफलं वचः
अयं च भवतो लोको न सदेतन्नृपोच्यते
क्व वृक्षसंज्ञा वै तस्या दारुसंज्ञाथवा नृप
न च दारुणि सर्वस्त्वां ब्रवीति शिबिकागतम्
अन्विष्यतां नृपश्रेष्ठानन्ददाशिबिका त्वया
क्व जातं छत्रमित्येष न्यायस्त्वयि तथा मयि
देहेषु लोकसंज्ञेयं विज्ञेया कर्महेतुषु
शरीराकृतिभेदास्तु भूपैते कर्मयोनयः
तथान्यश्च नृपेत्थं तन्न सत्यं कल्पनामयम्
परिणामादिसंभूतं तद्वस्तु नृप तञ्च किम्
पत्न्याः पतिः पिता सूनोः कस्त्वं भूप वदाम्यहम्
किमु पादादिकं त्वेतन्नैव किं ते महीपते
को ऽहमित्यत्र निपुणं भूत्वा चिन्तय पार्थिव
पृथकूचरणनिष्पाद्यं शक्यं तु नृपते कथम्
प्रश्रयावनतो भूत्वा तमाह नृपतिर्द्विजम्
श्रुते तस्मिन्भ्रमन्तीव मनसो मम वृत्तयः
भवता दर्शितं विप्र तत्परं प्रकृतेर्महत्
शरीरमन्यदस्मत्तो येनेयं शिबिका धृता
प्रवर्तन्ते गुणाश्चैते किं ममेति त्वयोदितम्
मनो विह्वलतामेति परमार्थार्थतां गतम्
प्रष्टुमभ्युद्यतो गत्वा श्रेयः किन्त्वत्र संशये
तेनैव परमार्थार्थं त्वयि चेतः प्रधावति
विष्णोरंशो जगन्मोहनाशाय समुपागतः
प्रत्यक्षतामनुगतस्तथैतद्भवतोच्यते