अपद्धस्तवपुः सो ऽपि मलिनांबरधृङ् मुने
संमानेन परां हानिं योगर्द्धेः कुरुते यतः
तस्माञ्चरेत वै योगी सतां धर्ममदूषयन्
हिरण्यगर्भवचनं विचिन्त्येत्थं महामतिः
भुङ्क्ते कुल्माषवटकान् शाकं त्रन्यफलं कणान्
पितर्युपरते सो ऽथ भ्रातृभ्रातृव्यबान्धवैः
सरूक्षपीनावयवो जडकारी च कर्मणि
तं तादृशमसंस्कारं विप्राकृतिविचेष्टितम्
स राजा शिबिकारूढो गन्तुं कृतमतिर्द्विज
श्रेयः किमत्र संसारे दुःखप्राये नृणामिति
उवाह शिबिकामस्य क्षत्तुर्वचनचोदितः
गृहीतो विष्टिना विप्र सर्वज्ञानैकभाजनम्
ययौ जडगतिस्तत्र युगमात्रावलोकनम्
विलोक्य नृपतिः सो ऽथ विषमं शिबिकागतम्
पुनस्तथैव शिबिकां विलोक्य विषमां हसन्
शिबिकावाहकाः प्रोचुरयं यातीत्यसत्वरम्
किमायाससहो न त्वं पीवा नासि निरीक्ष्यसे
न श्रान्तो ऽस्मि न चायासो वोढान्यो ऽस्ति महीपते
श्रमश्च भारो द्वहने भवत्येव हि देहिनाम्
बलवानबलश्चेति वाच्यं पश्चाद्विशेषणम्
मिथ्या तदप्यत्र भवान् शृणोतु वचनं मम
ऊरु जङ्घाद्वयावस्थौ तदाधारं तथोदरम्
स्कन्धाश्रितयें शिबिका ममाधारो ऽत्र किङ्कृतः
तत्र त्वमहमप्यत्रेत्युच्यते चेदमन्यथा
गुणप्रवाहपतितो भूतवर्गो ऽपि यात्ययम्
अविद्यासंचितं कर्मतश्चाशेषेषु जन्तुषु
प्रवृद्ध्यपचयौ न स्त एकस्याखिलजन्तुषु
तदापि बालिशो ऽसि त्वं कया युक्त्या त्वयेरितम्
शिबिकेयं यदा स्कन्धे तदा भारः समस्त्वया
शैलद्रुमगृहोत्थो ऽपि पृथिवीसंभवो ऽपि च