त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः
न वै शूद्रो भवेच्छूद्रो ब्राह्मणो ब्राह्मणो न च
एतत्पवित्रं ज्ञानानां तथा चैवात्मसंयमः
नित्यक्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेत्तु मत्सरात्
विद्यां मानापमानाभघ्यामात्मानं तु प्रमादतः
त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी स च बुद्धिमान्
परिग्रहात्परित्यज्य भवेद्बद्ध्या जितेन्द्रियः
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्ममना
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तव्द्यक्तमिति स्थितिः
अविश्रंभेण मन्तव्यं विश्रंभे धारयेन्मनः
निवेदादेव निर्वाणं न च किञ्चिद्विच्चितयेत्
शौचे तु सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः
सत्यंव्रतं तपः शौचं सत्यं विसृजते प्रजा
अनृतं तमसो रूपं तमसा नीयते ह्यधः
सुदुष्प्रकाश इत्याहुर्नरकं तम एव च
तत्राप्येवंविधा लोके वृत्तिः सत्यानृते भवेत्
शारीरैर्मानसैर्दुःखैः सुखैश्चाप्यसुखोदयैः
तत्र दुःखविमोक्षार्थं प्रयतेत विचक्षणः
राहुग्रस्तस्य सोमस्य यथा ज्योत्स्ना न भासते
तथा तमोभिभूतानां भूतानां नश्यते सुखम्
वदैतद्भवताभिहितं सुखानां परमा स्थितिरिति
न तदुपगृह्णीमो न ह्येषामृषीणां महति स्थितानाम्
तपसि श्रूयते त्रिलोककृद्ब्रह्मा प्रभुरेकाकी तिष्टति ब्रह्मचारी न कामसुखोष्वात्मानमवदधाति
अपि च भगवान्विश्वेश्वर उमापतिः काममभिवर्तमानमनङ्गत्वेन सममनयत्
तस्माद्भूमौ न तु महात्मभिरञ्जयति गृहीतो न त्वेष तावद्विशिष्टो गुणविशेष इति
नैतद्भगवतः प्रत्येमि भवता तूक्तं सुखानां परमाः स्त्रिय इति लोकप्रवादो हि द्विविधः फलोदयः सुकृतात्सुखमवाप्यते ऽन्यथा दुःखमिति
अत्रोच्यते अनृतात्खलु तमः प्रादुर्भूतं ततस्तमोग्रस्ता अधर्ममेवानुवर्तन्ते न धर्मं क्रोधलोभमोहहिंसानृतादिभिखच्छन्नाः खल्वस्मिंल्लोके नामुत्र सुखमाप्नुवन्ति विविधव्याधिरुजोपतापैरवकीर्यन्ते वधबन्धनपरिक्लेशादिभिश्च क्षुत्पिपासाश्रमकृतैरुपतापैरुपतप्यन्ते वर्षवातात्युष्णातिशीतकृतैश्च प्रतिभयैः शारीरैर्दुःखैरुपतप्यन्ते बन्धुधनविनाशविप्रयोगकृतैश्च मानसैः शौकैरभिभूयन्ते जरामृत्युकृतैश्चान्यैरिति यस्त्वेतैः
नित्यमेव सुखं स्वर्गे सुखं दुःखमिहोभयम्
पृथिवी सर्वभूतानां जनित्री तद्विधाः स्त्रियः
इत्येतल्लोकनिर्माता धर्मस्य चरितस्य च