अपण्यविक्रयरता अगम्यागामिनस्तथा
शूद्रवृत्त्यैव जीवन्ति नरकार्हा द्विजा मुने
भविष्यन्ति कलौ मर्त्यासर्वे क्षुद्भयकातराः
आत्मानं तारयिष्यन्ति अनावृष्ट्यातिदुखिताः
कलौ सर्वे भविष्यन्ति स्वल्पभाग्या बहुप्रजाः
पतिवाक्यमनादृत्य सदान्यगृहतत्पराः
असद्वृत्ता भविष्यन्ति पुरुषेषु कुलाङ्गनाः
दुर्भिक्षकरपीडाभिरतीवोपद्रुता जनाः
निधाय हृद्यकर्मणि प्रेरयन्ति वचः शुभम्
भिक्षवश्चाव मित्रादिस्नेहसंबन्धयन्त्रिताः
अन्नोपाधिनिमित्तेन शिष्यान्गृह्णन्ति भिक्षवः
कुर्वन्त्यो गुरुभर्तृआणामाज्ञामुल्लङ्घयन्ति च
यदा द्विजा भविष्यन्ति तदा वृद्धिं कलिर्व्रजेत्
तदैव तु कलेर्वृद्धिरनुमेया विचक्षणैः
सर्वधर्मेषु नष्टेषु याति निःश्रीकतां जगत्
हरिभक्तिपरानेष न कलिर्बाधते क्वचित्
द्वापरे यज्ञमेवाहुर्दानमेकं कलौ युगे
द्वापरे यञ्च मासेन ह्यहोरात्रेण तत्कलौ
यदाप्नोति तदाप्नोति कलौ संकीर्त्य केशवम्
कुर्वन्ति हरिपूजां वा न कलिर्बाधते च तान्
निष्कामा वा सकामा वा न कलिर्बाधते च तान्
त एव शिवतुल्याश्च नात्र कार्या विचारणा
घोरे कलियुगे प्राप्ते विष्णुं ध्यायन्न सीदति
घोरे कलियुगे प्राप्ते सर्वधर्मविवर्जिते
हरिस्मरणमेवात्र संपूर्णत्वविधायकम्
इतीरयन्ति ये नित्यं नहि तान्बाधते कलिः
इति जल्पन्ति ये वापि कलिस्तान्नापि बाधते
इत्थं वदन्ति ये विप्र ते कृतार्था न संशयः
इति वाप्युञ्चरन्तीह न च तेषां कलेर्भयम्
घोरे कलियुगे विप्र हरिभक्तस्तु दुर्लभा