परं च विद्याविद्याभ्यां हृदंबुजनिवासिनम्
अणोरणीयांसमजं सर्वोपाधिविवर्जितम्
विष्णुसंज्ञं जगद्धाम तमस्मि शरणं गतः
पूज्यात्पूज्यतरं शान्तं गतो ऽस्मि शरणं प्रभुम्
सर्वस्मादधिकं नित्यं नतो ऽस्मि विभुमव्ययम्
अविद्याकार्य रहितः परमात्मेति गीयते
वरं वरेण्यमजनं प्रणतो ऽस्मि परात्परम्
ज्ञानात्मकं ज्ञाननिधिं ज्ञानसंस्थं विभुं भजे
सूर्येदुवत्प्रोज्ज्वलने त्रमिन्द्रं रवगस्वरुपं वपतिस्वरूपम्
तंवाङ्मनो ऽचिन्त्यमनन्तशक्तिं ज्ञानैकवेद्यं पुरुषं भजामि
यः पाति लोकान्परिपूर्णभावस्तमप्रमेयं शरणं प्रपद्ये
समस्तयज्ञैः परिजुष्टमाद्यं नतो ऽस्मि तुष्टिप्रदमुग्रवीर्यम्
गुणप्रियं कामदमस्तसंगमतीन्द्रियं विश्वभघुजं वितृष्णम्
विज्ञानभेदं प्रतिपन्नकल्पं न वाङ्मयं प्राणमयं भजामि
जानन्ति देवा कमलोद्भवाद्यस्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम्
दयांबुधे पाहि भयाकुलं मां पुनः पुनस्त्वां शरणं प्रपद्ये
प्रत्यक्षतामगात्तस्य भगवांस्तेजसां निधिः
किरीटिनं कुण्डलिनं हारकेयूरभूषितम्
नासाविन्यस्तमुक्ता भवर्धमानतनुच्छविम्
तुलसीकोमलदलैरर्चिताङ्घ्निं महाद्युतिम्
दृष्ट्वा नानाम विप्रेन्द्रो दण्डवत्क्षितिमण्डले
मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा
वरं वृणुष्व वत्सेति प्रोवाच मुनिपुङ्गवम्
पुनः प्रणम्य तं प्राह देवदेवं जनार्द्दनम्
त्वयि भक्तिर्दृढा मे ऽस्तु जन्मजन्मान्तरेष्वपि
कीटेषु पक्षिषु मृगेषु सरीसृपेषु रक्षः पिशाचमनुजेष्वपि यत्र तत्रजजातस्य मे भवतु केशव ते प्रसाद्दात्त्वय्येव भक्तिरचलाव्यभिचारणी च
एवमस्त्विति लोकेशः शङ्खप्रान्तेन संस्पृशन् दिव्यज्ञानं ददौ तस्मै योगिनामपिदुर्लमभघम्
पुः स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं देवदेवो जनार्द्दनः इदमाह स्मितमुखो हस्तं तच्छिरसि न्यसन्
नरनारायणस्थानं व्रज मोक्षं गमिष्यसि
सर्वान्कामानवाप्यान्ते मोक्षभागी भवेत्ततः