चण्डाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः
हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी
विष्णोरुपासनं कुर्यात्सो ऽक्षयं सुखमश्नुते
स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत्
सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम्
ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती
पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम्
परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः
हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशो ऽथ सहस्रशः
उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः
न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः
सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम्
अलङ्कृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम्
छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ
जगामाभ्यन्तरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः
परिचर्यापरं विष्णोरुत्तङ्कं तपसां निधिम्
चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने
उत्तङ्कं हॄन्तुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः
हॄन्तुं कृतमतिं व्याधमुत्तङ्कः प्रेक्ष्य चाब्रवीत्
मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते
नहि सौम्य वृथा घ्नन्ति सज्जना अपि पापिनः
विरोधं नहि कुर्वन्ति सज्जनाः शान्तचेतसः
तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा
छेदे ऽपि चन्दनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य
सर्वसंगविहीनो ऽपि बाध्यते हि दुरात्मना
तत्रापि साधून्बाधन्ते न समानान्कदाचन
लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति
पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत्
अन्ते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै
ममेदमिति जन्तूनां ममता बाधते वृथा