नारदपुराणम्

असङ्गी परिपूर्णश्च तमस्मि शरणं गतः

न ज्ञायते परः शुद्धस्तमस्मि शरणं गतः

सर्वत्र भाति ज्ञानात्मा तमस्मि शरणं गतः

देवतानां हितार्थाय तं कूर्मं शरणं गतः

तस्थाविदं जगत्कृत्स्नं वाराहं तं नतो ऽस्म्यहम्

विदार्य हतवान्यो हि तं नृसिंहं नतो ऽस्म्यहम्

आब्रह्मभुवनं पादात्सुरेभ्यस्तं नतो ऽजितम्

क्षत्रियान्वयभेत्ता यो जामदग्न्यं नतो ऽस्मि तम्

हतवान्राक्षसानीकं रामचन्द्रं नतो ऽस्म्यहम्

संजहार कुलं स्वं यस्तं श्रीकृष्णप्यहं भजे

पश्यन्ति निर्मलं शुद्धं तमीशानं भजाम्यहम्

स्थापयामास यो धर्मं कृतादौ तन्नमाम्यहम्

न शक्यं तेन संख्यातुं कोट्यब्दैरपि तं भजे

देवासुराश्च मनवः कथं तं श्रुल्लको भजे

पवित्रतां प्रपद्यन्ते त कथं स्तौमि चाल्पधीः

पापिनस्तु विशुद्धाः स्युः शद्धा मोक्षमवान्पुयुः

पश्यन्ति यं ज्ञानरुपं तमस्मि शरणं गतः

तमादिदेवमजरं ज्ञानरुपं भजाम्यहम्

सहस्रशीर्षकं देवं वन्दे भावात्मकं हरिम्

दशाङ्गुलं यो ऽत्स्यतिष्टत्तमीशमजरं भदे

गुह्याद्गुह्यतमं देवं प्रणमामि पुनः पुनः

स्वपदं यो ददातीशस्तं वन्दे पुरुषोत्तमम्

मुनीश्वरा नारदसंयुतास्तु सनन्दनाद्याः प्रपुदं प्रजग्मुः

सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

तन्ममाख्याहि सनक सर्वज्ञो ऽस्ति यतो भवान्

तेनेदमखिलं व्यात्पं जगत्स्थावरजङ्गमम्

गुणभेदमधिष्ठाय मूर्त्तित्रिकमवासृजत्

मध्येरुद्राख्यमीथानं जगदन्तकरं मुने

केचिद्विष्णुं सदा सत्यं ब्रह्माणं केचिदूचिरे